Raid des Hautes Fagnes Malmedy 13 juni 2010

De RWP Marathoncup loopt nog steeds als een trein met veel Nederlandse deelnemers en 1 van de rijders was Fred van Zetten rijdend in onze kleuren.
Van hem een verslag over deze marathon in België.

Vooraf:

Omdat deze marathon al jaren in de RWP Marathoncup zat voelde ik me onderhand een keertje moreel "verplicht" om deze te rijden.
Belgische marathons zijn namelijk niet mijn favoriete marathons en zeker als het nat is. Dat fobie overgehouden aan 2 wel hele natte en gore LCMT’s. Verder is het met 196 cm lengte bij heel steile afdalingen tricky omdat ik toch erg hoog op de fiets zit en met 3 gebroken sleutelbenen wordt je vanzelf wat terughoudender.
Maar dit jaar op voorhand het knopje maar eens omgezet en was zeker nodig na mijn "prestatie" in Saarschleifen. In ieder geval op vrijdag voorafgaand aan deze marathon de voorband verwisseld en er een Nobby Nick opgezet om meer grip voor te hebben, want echt droog is het nooit in de Ardennen.

Wedstrijddag:

Rond 7 uur wakker, bak bami naar binnen aangevuld met wat reepjes, banaan en sportdrank. Inschrijving ophalen lekker vlot en daarna wat losrijden en vooral beetje bijpraten met iedereen. Kwartiertje voor de start het startvak in en wachten in het zonnetje. Sta in het z.g. eerste vak, dwz nummers 80-250. Voor ons 2 kleinere vakken en als die mogen vertrekken is er verwarring of we wel/niet mogen gaan omdat iemand nog een dranghek wil plaatsen, maar toch vertrekken we met iets achterstand.

Foto links: Vooraf met Emiel Kunkeler     foto rechts:  Daar krijg je echt dorst van

Eerste stukje vlak en opvallend dat er niet als een idioot gesprint wordt. Tja, allemaal 115 km rijders (geen stresskippen zoals bij gemengde starts) en iedereen weet dat we na 600 meter links de eerste klim krijgen. Die is gelijk heftig, wat een klereding. In het begin verhard maar dan onverhard, maar wel zo’n 11,5% gemiddeld over 1.400 meter lengte. Kan wel lekker op middenblad rijden, want het voelt goed aan. Ik verlies op zich wel plaatsen maar niet zodanig dat ik stil sta dus valt op zich mee. Dan dalen en dan weet je dat je niet in Duitsland zit maar in België. Geen supersnelle schotter maar smalle(re) paden en zeker niet droog. Weet nu al dat een Nobby Nick voor de prima keuze is, al was het maar voor het gevoel tussen de oren.
Vanaf nu is het bijna continue klimmen en dalen. De klimstukken op zich niet lang maar bijna nergens lekker gelijkmatig zoals ik graag heb. Nee, dit is echt heel anders. Wel grappig de bordjes met de nummers van de klim met lengte en hoogte terugtellend van 20 naar 1. Maar buiten deze 20 nog zat andere stukken waar het alles behalve freewheelen is.
Rechter been blijft vooral in het begin opspelen en vooral goed te voelen na een daalstukje als je heb moeten staan. Dan even gevoelig, maar weet ik inmiddels mee om te gaan en wordt zeker niet erger.

Na 20 km toch een kleine opstopping want zo’n pad waar niet te fietsen is langs een rivier en je alleen maar kan lopen met je fiets en daar heb ik nou net zo’n hekel aan. Ik wil fietsen, niet lopen slepen met een Scalpel!!!
De eerste verzorgingspost laat ik even voor wat het is en nu even een lekker stuk waar wat meer op de macht te rijden is, lijkt wel Duitsland. Alleen kijken/spelend met mijn Polar zie ik tot mijn schrik dat na 2 uur biken net iets meer dan 30 km afgelegd heb, dus slecht 15 km/u gemiddeld. Maar wel 1.000 meter geklommen wat e.e.a. verklaard.

Na ongeveer 40 km rijden vlot in de remmen om linksaf erg steil omhoog te moeten, maar hoor ook allerlei gepiep uit de voorrem. De schijf lijkt aan te lopen en alleen als ik de rem iets intrek houdt het geluid op, maar met ingetrokken rem rijden is ook niet echt slim. Wat ik ook probeer, de voorrem blijft slepen, geluid maken en dat is vet balen. Niets aan te doen en maar niet nadenken over hoe de schijf er na 115 km uit zal zien.
Dat mag Evert binnekort dan maar oplossen.

Langzamerhand komt het stuk van de Hoge Venen er aan en dat is iets meer van de ouderwetse rammen zonder al te lastige stukken. Zitten wel een paar lastige stukjes in, maar niet zoals in het begin.
Wel een paar van die baggerstukken en stukken met zuigende ondergrond in combinatie met boomwortels etc. Onderweg nog een tijdje opgereden met Jorrit (ben je niet vergeten) die wil zien hoe ik rij qua tempo maar ook om wat te kletsen voor zover het gaat. Prima toch, want rij voor mezelf. Hooguit op 10 meter voor de finish zou ik zenuwachtig kunnen zijn, maar nu absoluut niet en is gezellig ook.

Verder onderweg maak ik in tegenstelling tot veel andere marathons met meerdere ronden gebruik van de uitgebreide verzorgingsposten want voor Marga is de verzorging niet te doen.
Ergste bij de posten zijn de plastic bekertjes van mijn favoriete biertje Achouffe, maar nu met alles behalve Achouffe. Dat ’s avonds thuis goed gemaakt, want de kabouters wonen al jaren in bij mij thuis in de koelkast.

Verder opvallend veel pechgevallen langs de kant (vooral banden) maar het meest bizar is wel dat ik een crank op een modderpad zie liggen en pas 100 meter verder een rijder die terug loopt met zijn fiets. Dit moet je toch vrij vlot doorhebben of ik moet het niet begrijpen……….

Na ongeveer 85 km een steile afdaling en zie enkelen lopen en anderen nog net fietsen.
Omdat het pad droog is durf ik het aan om te fietsen wat tot iets over de helft goed gaat tot ik toch omval en direct de kramp in mijn hamstring er inschiet. Blijf even op mijn gemak liggen/zitten tot het voorbij is. Laatste stukje naar beneden uit lijfsbehoud ook maar lopen

.

Laatste loodjes:

Dan komen de laatste 20 tot 25 km waarvoor door (bijna) iedereen wordt gewaarschuwd, want die zijn echt zwaar. Inderdaad dat klopte aardig en ondanks dat het er nog maar 4 genummerde klims zijn zitten daar hele lastige tussen.
Op 14 km voor de finish de laatste verzorgingspost met uitzicht op een zware klim. Vul mijn bidon tot de rand en vlot er van door en kreunend de helling op. Bijna boven gekropen voel ik nattigheid en dit maal letterlijk. Blijkt mijn bidon onder lek te zijn en spuit de drank tegen mijn been aan. Snel het trieste restant van amper een ¼ liter overhevelen in de andere, maar leuk is anders. Vooral ook omdat ik af en toe toch geplaagd wordt door lichte krampverschijnselen. Paar kilometer voor de finish asfalt en denk/hoop min of meer klaar te zijn, maar tot op het einde zitten er toch pittige stukken in.

De finish:

Na 6:43u eindelijk de finish bereikt. Ik ben niet compleet uitgewoond maar wel blij dat het er op zit want het was een zware rit. Vlot wat drinken en een vette worst naar binnen werken. Dan komt Dolf Okkerman binnen die ik achter me gehouden heb, maar hij had lek onderweg. Maar aan de andere kant zit ik dicht bij hem en hij is toch 1 van de echte concurrenten bij de RWP Marathoncup. Dat Geert Swinkels al lang binnen is was te verwachten, die is een klasse beter. Uiteindelijk blijk ik 117^e overall geëindigd ben en 5^e bij de masters 3. Minder dan 5 minuten achter het podium, wat jammer is. Gevoelsmatig heb ik e.e.a. richting het einde laten liggen en de slepende rem voor is ook niet echt top. Met dat laatste niet gezegd dat ik dan wel podium gereden zou hebben. Aan de andere kant wel uitgereden en zowaar genoten van een Belgische marathon. Tevredenheid troef na deze wedstrijd en redelijk goede zaken gedaan voor de RWP Marathoncup, maar volgen nog 3 wedstrijden waarvan ik er 2 laat schieten. Ik had dus een redelijk resultaat nodig (Saarschleifen schrapresultaat) en dat is meer dan gelukt als 2^e Nederlander bij de masters 3.