Sauerland Marathon Grafshaft 21 augustus 2010

Verslag door Fred van Zetten.

Al 6 keer eerder aan de start gestaan bij deze "snelweg" marathon en nog steeds een wedstrijd die ik erg graag bezoek. De marathon compleet anders dan 2 weken terug toen ik in Neustadt wellicht de meest technische ooit in Duitsland reed.

Nu alleen maar schotter op en neer, maar wel heel veel op en neer.

Mijn goede gevoel over deze marathon stamt uit 2002 toen ik 6 dagen na het WK in Kaprun onverwacht 2^e werd en dit in 2003 en 2005 herhaalde. Nu wist ik al dat een podiumplek onmogelijk zou zijn want in Duitsland dit jaar nog als 50 jarige nog ingedeeld bij de masters 2 en dan is het heel moeilijk om "jonkies" van bijvoorbeeld 42 of 43 er af te rijden.

Belangrijker deze dag was voor mij toch de laatste stap om de mijlpaal van 100 gefinishte marathons te halen uit 100 gestart marathons. Normaal gesproken op dit parcours geen probleem, maar je weet het nooit.

Wel mijn voorvork op voorhand laten servicen door Evert die de fiets ook verder onder handen genomen had, want stel je voor dat ik hier door pech zou uitvallen.........

Vanwege het jubileum ging mijn vrouw Marga toch (weer) mee ondanks dat ze eerder aangaf niet mee te gaan, alleen geen hotel Vivaro.
Om 05:15u wakker geschud door de wekker en direct richting magnetron om een prakje "leftover pasta" op te warmen. Rond 05:45u op pad voor iets meer 3 uurtjes, zodat we iets voor 09:00u ter plekke waren.
Ik ga me daar omkleden en pleisters plakken op tenen etc en Marga verzorgt de inschrijving.

De wedstrijd:

Een half uurtje voor de geplande starttijd van 09:50u (vreemde tijd, waarom niet om half 10 of om 10 uur?) richting de start waar het gezellig is en prima uit te houden in de zon. Opvallende veel Nederlandse rijders in het voorste gedeelte, dus wat dat betreft een "kleintje RWP Marathoncup".
Vanwege licentie in het voorste vak voor zover het van belang is op 109 km en 2.800hm en met de brede startklim aan het begin.

Om 09:50u van start en op pad richting "Schanze". De eerste 300 meter vlak en dan direct bijna 200 meter klimmen over 2,3 km lengte. Niet idioot stijl, maar perfect om mijn plek te zoeken in het veld. Wat dat betreft zou iedere marathon wel zo'n startklim mogen hebben. Onderweg wel "hoi Fred" en "vork weer heel" etc.
Na een kleine 13 minuten het veld in en dan is het dalen over de schotter. Gelukkig inmiddels ruimte zat en gaat allemaal redelijk relaxed toe, voel me in ieder geval op mijn gemak. Paar kleine klimstukjes en via weilanden na iets minder dan 27 minuten (9,5km) terug bij start/finish voor de 2 ronden. Hoop kabaal langs de kant, maar hoor Marga er boven uit.........

De eerste klim (totaal 4 lange per ronde) is naar het hoogste punt uit de omgeving namelijk "Schanze", waar je in de winter ook kan skiën. Een kleine 400 meter klimmen met een paar kleine stukjes dalen, maar nergens is het extreem steil of lastig. Lekker tempo draaien en goed op hartslag rijden. Zit zo rond de 160 bpm te rijden en daarmee moet een uurtje of 5 tot 6 wel vol te houden zijn.

Vanaf  deze top ongeveer 7 km afdalen over pure ragpaden. Wat is het dan heerlijk als je 46/11 tot je beschikking hebt. Helaas is dat feest na 10 minuten ook weer voorbij en is het klimmen. Daar ook de eerste verzorgingspost en pak een bekertje water en ja hoor: "gespritzt". Hebben ze nog steeds niet door dat normaal water veel makkelijker weg drinkt?

De 2^e klim (250 hoogtemeters) en 3^e klim (310 hoogtemeters) weinig bijzonders en loopt zoals het hoort. Bij de 2^e verzorgingspost voor de zekerheid maar isotone drank en dat is zonder prik, scheelt weer een hoop geboer onderweg.
De 4^e is zo'n klim die bij mij voor het gevoel nooit loopt en kan het niet verklaren want echt lastig is deze niet. Wat wel lekker is, is het feit dat ik behalve blauwe bordjes (47 km wedstrijd, die een stuk mochten overslaan) ineens vrij vrij veel witte bordjes begin in te halen.
Dit zijn toch de rijders van de halve en hele marathon. Blijkt dat bij veel toch na 50 km het fijne er van af is en ik lekker warm gedraaid ben. Dat warm klopt ook aardig want de temperatuur is al flink opgelopen wat ik ook in mijn voeten begin te voelen, maar ik kan mijn shotje paracetamol tot het einde van de eerste ronde uitstellen.

Aan het einde van de eerste ronde weer de vraag van tegenstanders "ein oder zwei runde". Kom op jongens, kennen jullie me nog steeds niet.............
Blijft leuk om te zeggen "kein ahnung" en ze gek te maken.
Na 2:53u zit deze ronde er op, en nu gaat het pas echt beginnen..

2e ronde:

Ik weet nu eindelijk wie een echte tegenstander is en kan nu gaan proberen rijders op te rapen. Dat lukt direct al bij de trap als ik een rijder met kramp zie. Even later staat Marga me te voorzien van 2 nieuwe bidons.
Nog even wat peptalk zoals "geniet van je jubileum en Herwin zit voor je". Tja, genieten lukt nog wel op dat moment en er zitten er nog zat rijders voor me iets waar ik al jaren last van heb............

Toch zie ik vrij vlot in de verre verte een lange rijder in zwart/oranje voor me en dat is Herwin, dus de jacht kan beginnen. Halverwege de eerste klim zit ik er bij en direct praatje maken voor zover mogelijk. Herwin geeft aan dat hij niet kapot zat (ai , dat valt dan weer tegen) en we rijden samen op richting "Schanze" waarbij ik het meeste kopwerk doe.
In de afdaling Herwin voorop en ik moet zeggen: Hij daalt net zo idioot hard als ik doe. In de klim na de verzorgingspost loopt Herwin even bij me weg want ik moet even wat gel naar binnen gooien en na een afdaling kom ik niet direct op gang. Halverwege Fredje weer op kop en gezamenlijk verder.
In het begin van de 3^e klim geeft Herwin aan "Als je kan rij je maar door", maar ik twijfel of dat gaat lukken. Toch lukt dat in de steilste stuk van deze klim. Bovenaan dat stuk kijk ik nog even om, om eventueel te wachten, maar zie hem niet meer en ga dan maar vlot door.
Dat vlot valt ook tegen want inmiddels steeds tegen de kramp vechten, maar wel proberen snelheid te houden. Best lastig om de juiste balans te weten te vinden.

In de laatste klim helaas toch wat gehijg in mijn nek van 1 van de rijders die ik eerder ingehaald heb en doe geen moeite om hem bij te houden. Iets later hoor ik Herwin "kom op". Shit denk ik want wil hem toch achter me houden en probeer iets te versnellen voor zover het nog gaat want het gat is veel te klein naar mijn zin.
Daardoor wordt het ineens een wedstrijd ipv uitrijden van een marathon. In het laatste deel pak ik nog een rijder, maar zie nog steeds in de verte Herwin rijden. Het is continue vechten tegen kramp en toch proberen snelheid te houden.
Pas op de laatste pukkel weet ik dat het gaat lukken en kan opgelucht adem halen richting de finish.

   
Foto links en midden: De laatste meters van mijn 100e marathon. Foto rechts: Kramp, heel veel kramp na afloop.

Na 5:35u over de finish en op 1 minuut achterstand  komt Herwin over de finish. Op dat moment hang ik nog over de fiets, want durf amper af te stappen vanwege de kramp. Toch de fiets af en languit in het gras en ja hoor: Kramp schiet er gigantisch in en kan geen kant op. Duurt een eeuwigheid voor het gevoel. Zodra dat over is toch een (alcoholvrij) biertje en smaakt me prima en alle leed is weer voorbij, maar ik blijf toch lang in het gras liggen.

Deze marathon is er fors ingehakt en mede dankzij Herwin werd het na wat gezellig gekeuvel op het laatst een echt wedstrijd: Dus bedankt voor dat fijne gevoel !!

Tot besluit:

Mijn 5:35u was goed voor een 8e plaats bij de masters 2, mijn minste resultaat in al die jaren. Ook was ik 10 minuten langzamer dan 2 jaar terug, dus de jaren tellen echt.
Aan de andere kant zou mijn tijd P1 bij de masters 3 hebben opgeleverd, maar in Duitsland moet ik nog een jaartje wachten. Geen probleem, dan weet ik wat mij in 2011 te doen staat.

Verder achteraf dik en dik tevreden over het rijden zelf, dit jaar nog niet zo'n hoge hartslag gemiddeld gehad, heb fors afgezien en daar doen we het toch voor.

Als laatste natuurlijk erg blij met 100 finishes in 100 marathons. Zegt ook iets over de betrouwbaarheid van de bike(s) die ik de laatste jaren bereden heb. Geen enkele keer uitvallen door materiaalpech is is lekker gevoel.

Groetjes Fred (ooit allemaal op een Scalpel)