Mein Deutsche Abenteuer..... door Nicoletta

Dit seizoen rijdt Nicoletta de Jager in onze zwart/gele Rijwielpaleis Bilthoven kleuren.

De fiets waarop ze rijdt is een Cannondale Flash HiMod met o.a de SRAM XX groep, Fetherlight wielset.
Voor Nicoletta staan dit jaar een aantal worldcups cross country op het programma, evenals het NK cross country. Behalve de ross country wedstrijden is ze ook deelnemer aan de RWP Marathoncup 2010 waar ze inmiddels 2 wedstrijden kort van voren heeft gezet en de favoriete is voor de eindoverwinning bij de dames.
Wil je meer over Nicoletta lezen bezoek dan ook haar eigen website : http://www.nicoletta.nl 

Begin juni nam ze deel aan Trans Germany samen met "onze" Jasper van de werkplaats, maar niet voordat ze in Saarschleifen gereden had.
Van haar onderstaand verslag. Mein Deutsche Abenteuer....

Saarscheifen RWP Marathoncup

Na de wereldbeker wedstrijd in Offenburg heb ik een zeer welkome week relatieve rust, wat even anders is na de drukke voorgaande wedstrijdperiode. Het lichaam omarmt die genoemde rust zoals verwacht en ik word heel erg verkouden, zoals niet verwacht. Met een nieuwe inspanningstest op het programma voor vrijdagmiddag hoop ik dat ik snel hersteld ben. Dit blijkt niet zo te zijn, dus de test heb ik even twee weken laten opschuiven. Al zou ik de test wel gaan laten afnemen, dan komen er toch schrikbarend rare uitslagen uit, wat geen zin heeft.

Op zaterdag 29 mei vertrek ik samen met mijn trouwe verzorger Bas en mijn collega bikester Ariëlle (Boek-van Meurs) naar het Duitse plaatsje Orscholz. In dat plaatsje in het westelijke puntje van "Der Heimat" net naast Luxemburg vindt dat weekend de tweede wedstrijd voor de RWP marathoncup plaats. Met een lekker zonnetje komen we rond 1400u aan op de geïmproviseerde camping en laden vrijwel meteen de bikes uit voor een voorverkenning van het parcours. Na even zoeken naar de start van de ronde hebben we het uiteindelijk gevonden en rijden we de eerste kilometers over lange brede paden.
Met een gemiddelde van ver boven de twintig kilometer per uur hopen we op wat meer mountainbikewaardige paden. Daarbij verbazen wij ons over de goede droge omstandigheden van het parcours, we hebben nog niet veel spetters op de onderbuis zitten! Gelukkig zitten in deze marathon ook mountainbikewaardige passages, door onze Oosterburen aangegeven als "Techniksektionen". In totaal zijn er zes van die passages die allemaal hun eigen naam hebben. Langs het parcours vinden we dan borden met die namen en borden met doodshoofden erop, zodat we weten dat het spannend wordt! Die moeilijke stukken blijken niet heel veel meer te zijn dan singletracks met scherpe bochten, wortels en af en toe eens een steil stukje afdalen. De doodshoofden zijn volgens mij niet heel erg terecht, maar ze vormen zeker wel een aangename afwisseling op de brede paden. Ariëlle en ik rijden in totaal zo'n veertig kilometer weg al training en ik merk dat ik nog verre van hersteld ben van de verkoudheid, dat is balen! Bas heeft in zijn eentje de complete ronde van 55 kilometer afgemaakt en bij terugkomst vertelt hij zijn bevindingen. Met een gezellig avondje in de camper met een pasta maaltijd en erg veel praten sluiten we de zaterdag af.

In de nacht begint het goed te regenen dus het parcours zal er tijdens de wedstrijd op zondag minder goed bij liggen. De wekker klinkt vroeg en na een heerlijk ontbijtje bereiden we ons allen voor op de wedstrijden die komen gaan. Ja, wedstrijden, want Ariëlle gaat van start op de lange afstand (103km) en ik zal starten op de midden afstand (55km). Bas neemt de verzorging van Ariëlle op zich om haar bidons aan te geven wanneer zij de tweede ronde in gaat. In de ochtend zien we nog wat medewerkers van het Rijwielpaleis die deze marathon ook op de agenda hebben staan. Mijn start is om half elf wat natuurlijk een heerlijk laat tijdstip is, zo kan ik rustig wakker worden en het lichaam kan goed actief worden. Ariëlle is op dat moment al een uurtje aan het rijden voor haar trainings marathon. Net na de start ligt het tempo meteen erg hoog en ik heb moeite om mee te komen met de snelle mensen die ook voorin gestart zijn.

Ik kom na een half uurtje pas in mijn ritme en ik rij deze wedstrijd zoals gepland als training en hopelijk kan ik weer punten verzamelen voor het klassement van de RWP marathoncup. Na ongeveer twee uur en vijftig minuten kom ik leeg, koud en onder de modder over de finish. Ik ga snel naar de camper om mij op te warmen, om te kleden en om wat te eten. Bas begint meteen met het schoonmaken van mijn snelle Flash zodat ik nog wat kan uitrijden op de Tacx. Ari?lle komt tijdens het uitrijden ook weer bij de camper aan en die begint dan met omkleden, opwarmen en eten. Zij kijkt met een tevreden gevoel terug op haar marathon debuut van dit seizoen. Allebei zijn we derde geworden op de verschillende afstanden, wat toch een goed gevoel geeft! Na de prijsuitreikingen en het bestijgen van het podium door ons beiden vertrekken we om een uurtje of vijf weer naar huis. In de camper zitten we alle drie met een voldaan gevoel en ga ik nog wat nakijkwerk verrichten voor mijn leerlingen. Hopelijk herstel ik snel van de verkoudheid want op dinsdag vertrek ik alweer naar het zuiden voor de Trans-Germany.

Trans-Germany dag 1

Dit keer vertrek ik met Bas en Jasper, de mecanicien van het Rijwielpaleis Bilthoven, richting het zuiden. Jasper en ik rijden deze vierdaagse etappe wedstrijd door de Alpen puur als training voor de aankomende periode in het seizoen. Bas is mee als verzorger en hij rijdt de camper van plek naar plek.
Zo rond half acht in de ochtend pikken Bas en ik Jasper op bij zijn huis in Culemborg. De heenreis verloopt voorspoedig en met een goede gemiddelde snelheid scheuren we over de snelwegen. In het begin van de avond komen we, onder een dik wolkendek, aan in de plaats Garmisch-Partenkirchen.

Na het installeren van de camper gooien we de beentjes los door een wandeling naar het centrum voor de accreditatie en een voedzame maaltijd bij een Italiaans restaurant. Tijdens het diner begint het te regenen en we zien talloze auto's en campers met mountainbikes achterop over de weg langsrijden. Na het korte wandelingetje naar de camper is ons eten gezakt en zoeken we vrij snel de wol op voor een aantal uren nachtrust. In de ochtend regent het nog steeds en al voor het ontbijt rijden we de camper naar een parkeerplaats dichterbij de start. Na het ontbijt kijken Bas en Jasper nog even de fietsen na en begin ik aan mijn warming-up op de Tacx.

De profielbanden van Schwalbe zorgen voor heel wat lawaai tijdens het opwarmen, dit leidt tot vele nieuwsgierige en verraste blikken van voorbijgangers. Helaas ben ik nog niet hersteld van de verkoudheid en als het aan het weer ligt duurt dat nog wel even. In de regen rijden Jasper en ik om tien uur naar de start en stellen we ons op in afwachting van het startschot.
Na enkele minuten komt Cristoph Sauser (oud wereldkampioen XC en marathon) naast mij staan, in eerste instantie herken ik hem niet eens vanwege zijn regenjas en regenbroek. Dan klinkt om kwart over tien het startschot en begin ik aan de eerste etappe van mijn intensieve trainingsstage. Het is een geneutraliseerde start over een lang stuk asfalt en het is meteen duwen, trekken en vechten voor een plek in de voorste gelederen. Ik heb het zwaar, want het tempo ligt meteen heel hoog! Deze etappe is de langste van de week en naarmate de kilometers voorbij schuiven wordt het parcours leuker en meer uitdagend. De deelnemers dienen drie klimmen, in totaal 2154 hoogtemeters, te overwinnen waarvan de laatste het leukste en steilste is. In de laatste vijf kilometers zitten de mooiste paadjes en is het vooral afdalen.
Op 1 van de springbulten van het plaatselijke downhillparcours verlies ik bijna de controle. Ondanks dat haal ik nog aardig wat mensen in tussen de linten over het gras van een skipiste. Nadat ik in Lermoos als dertiende dame finish vangt Bas mij op en stuurt me direct, na wat aanwijzingen, naar de camper. Jasper is net na mij over de meet gereden en die loopt met Bas mee terug.

Tijdens het uitrijden heb ik een redelijk voldaan gevoel, hoewel ik van tevoren op meer gehoopt had. Na een heerlijk warme douche en een pasta maaltijd kijk ik naar Jasper en Bas die bezig zijn met het schoonmaken en sleutelen aan mijn fiets. De Cannondale Flash heeft weer veel te lijden gehad vandaag met dat 'bagger' weer. Om 2230u gaan de lichten in de camper uit en genieten we alle drie van een verdiende nachtrust.

Trans-Germany dag 2

In de ochtend van de tweede etappe regent het nog steeds en maken Jasper en ik ons gereed voor een etappe van 75 kilometer. Op deze dag dienen we tijdens, de naar verwachting natte en koude rit, ongeveer 1860 hoogtemeters te overwinnen.

De start is op het heerlijk late tijdstip van elf uur in de ochtend, dus de spieren zijn al goed wakker voor de actie die komen gaat. Na het startschot schieten de voorste renners er meteen weer vandoor, helaas moet ik velen laten gaan omdat ik me niet super voel. De hoeveelheid rust in de ochtend en de regen in het afgelopen etmaal heeft me geen goed gedaan.
Het eerste uur zit ik met weinig plezier op de fiets en kan ik wel janken om de omstandigheden en mijn gevoel. Gelukkig weet ik mijzelf uit dat gevoel te praten wanneer ik op de tweede klim wat lekkerder begin te rijden. Langzaam maar zeker komt mijn dieselmotortje toch op gang en passeer ik veel heren en een paar dames. Die euforie maakt snel weer plaats voor wat frustratie, want helaas heeft mijn schakelwerk wat problemen. Mijn ketting heeft door het slechte weer veel moeite om aan de voorkant op het grote blad te komen. Hopelijk krijg ik hem er na de laatste klim wel op, want dan gaat het voornamelijk bergaf over brede paden en asfaltwegen! Gelukkig heeft de ketting er weer zin in en scheur ik de laatste kilometers eenzaam over het parcours.

Ik ben helaas uit het groepje voor mij getikt en zie ze nog lang rijden, zoveel langzamer ben ik namelijk niet. Ik zie achter mij geen groepje waar ik eventueel bij aan kan haken, dus zet ik alles op alles om zo snel mogelijk over de finish te rollen. Deze etappe mag snel voorbij zijn! Net voor een dorpje zie ik Bas langs de kant van de weg staan en ik word meteen helemaal blij, ik weet dat ik er bijna ben! Even later rol ik als veertiende dame over de streep in het Duitse grensdorpje Pfronten.

Van Bas krijg ik de sleutel van de camper in mijn handen geduwd en hij wijst mij de weg zodat ik mij snel kan douchen en omkleden. Mijn lichaam komt tot rust en ik wordt heel erg misselijk, de verkoudheid is nog niet helemaal weg en daar is de koude van de regen bovenop gekomen. Onderweg naar de douches moet ik overgeven, maar dat lucht wel iets op.
Bij terugkomst in de camper duik ik meteen mijn bed in om wat extra uurtjes slaap te pakken, zodat ik hopelijk wat herstel. Bas bekommert zich weer over mijn fiets, hij wast, poetst en repareert hem helemaal zodat ik probleemloos aan de start van de derde etappe kan verschijnen. Een pasta maaltijd zorgt weer voor de nodige energie en Jasper zorgt voor de afwas. We zijn vroeg klaar met onze bezigheden voor de dag, wat betekent dat we vroeg gaan slapen.

Trans-Germany dag 3

Vrijdagochtend sta ik op met een fris gevoel en ik heb meteen door dat de extra rust mij goed heeft gedaan. Wanneer ik door het camperraam naar buiten kijk tijdens het ontbijt zie ik wat blauws op ons afkomen. Even later staan Jasper, Bas en ik buiten onder een strak blauwe lucht, dat is nog eens een aangename verrassing. Voor de kortste etappe van deze Trans Germany pas ik mijn outfit aan vanwege de fijnere en warmere weersomstandigheden.
Dit keer sta ik niet met beenstukken, warme jas en regenjas aan de start! Het startschot klinkt om klokslag tien uur en wanneer na een paar kilometer de geneutraliseerde start voorbij is schieten een aantal heren er als volleerde wegrenners vandoor. Met dat soort acties rijden zij zichzelf voor de sponsor in de kijker en proberen ze met zo'n wanhoopsdaad nog te stijgen in het klassement. Al snel worden ze bijgehaald en is de koers weer open voor iedereen. Door de korte afstand van 55 kilometer wordt er heel hard gereden en heb ik weer moeite om vanaf het begin mee te kunnen met die hoge snelheid.

Bij de tweede, derde en vierde klim van die dag haal ik weer vele mensen in die stil vallen. Tja in deze etappe zitten net zoals de dag ervoor ongeveer 1830 hoogtemeters. Hoewel de afstand korter is, is het dus nog steeds zwaar! Op ??n van de afdalingen zie ik een dame langs de kant liggen met een wazige blik in haar ogen, ze wordt geholpen door EHBO-ers die reeds ter plaatse zijn.
Het blijkt om de dame te gaan die op dat moment nog tweede in het klassement staat, zij is toch niet de minste dus ik doe zelf weer wat voorzichtiger!

Vandaag krijgen we ook de steilste klim van de vier dagen voorgeschoteld. De 22% klim is wel erg steil, maar tijdens het WK marathon van 2009 was de startklim 28% dus dit gaat me ook lukken! Na deze zonnige etappe kom ik voldaan als veertiende aan bij de finish in Sonthofen.

Bas heeft een mooi plekje voor de camper op maar een paar honderd meter van alle voorzieningen vandaan gevonden, dus er wacht ons een rustige middag en avond in het zonnetje. We zijn zelfs zo vroeg klaar met alles dat we zelfs tijd hebben om nog even het stadje in te gaan voor wat drinken.

Trans-Germany dag 4

In de ochtend van de laatste etappe is het nog steeds super mooi weer. Dat is een leuk verjaardags kado voor Jasper, want die wordt 29 vandaag.
De warmingup doe ik vanwege het heerlijke ochtend zonnetje op de weg, de andere dagen heb ik dat op de Tacx gedaan. Goed voorverwarmd sta ik in het startvak te wachten op het verlossende sein. Wederom worden we om tien uur losgelaten voor de laatste 75 kilometer en de bijbehorende 1365 hoogtemeters. Ik heb met Bas afgesproken dat hij bij de eerste verzorgingspost zal staan. De rest van de week heeft hij dat niet gedaan, omdat hij anders laat in de finishplaats zou zijn.

Vandaag is er geen haast voor een mooie camperplek dus verzorgt hij mij met een verse bidon. Na veertig kilometer asfalt zie ik Bas staan en klaag ik steen en been over het parcours van die dag. Ik heb alleen maar over asfalt gereden tot dan toe en daarvoor heb ik mijn mountainbike niet bij me. Ik gooi mijn camelback af, pak mijn bidon en stuif er weer vandoor voor nog meer asfalt. Bij 1 van de laatste klimmen rij ik in een klein groepje en we rijden via het asfalt omhoog. Na wat voorstudie van het routeboek vraag ik mijzelf af of we goed zitten en ik zie nog twee heren zoekend kijken. Het blijkt dat we verkeerd gereden zijn, dus daar gaan we weer terug naar beneden. Met al mijn frustratie rij ik de volgende (eindelijk onverharde) klim in no-time op en op die manier passeer ik veel mensen. Hierbij zitten ook aardig wat dames die ik de andere etappes nog niet gezien heb, dus ik ben al aardig terug naar achteren gezakt.

Gelukkig hebben we het asfalt even achter ons gelaten en geniet ik van de laatste afdaling die wel heel mooi is. Over een singletrack paadje met veel wortels krijg ik de finishplaats aan de Bodensee in het zicht. De laatste kilometers rij ik keihard in een groepje over fietspaden langs het mooie meer. Als afsluiter van deze etappe en van de gehele Trans Germany rij ik in Bregenz de finish over. Ik heb mezelf nog even goed leeg gereden en ik krijg via de speaker door dat ik als vierde ben geëindigd vandaag. Dat is apart! Dan zijn de dames die al voor mij zaten ook verkeerd gereden (alleen dan wel een stukje verder dan ik). De organisatie gaat niet aan de slag met eventuele bezwaren met betrekking tot de uitslag van die dag, omdat er een routeboek uitgedeeld is in Garmisch-Partenkirchen. En door dat boekje door te lezen kan verkeerd rijden voorkomen worden, zo kwam ik er met mijn groepje ook vrij snel achter.

Bij de finish gooi ik mijzelf vol met lekker eten en drinken dat verstrekt is door de organisatie. Na een warme douche in het openbare zwembad gaan Jasper, Bas en ik even rustig genieten van een terrasje in het centrum. In de avond gaan we onze buikjes vullen bij de finishersparty. Daar wordt Jasper nog even het podium op geroepen en krijgt hij een grote chocoladetaart. Na lang wachten kunnen we ook onze unieke finishers shirt ophalen en is de buit binnen. Nu weer vroeg slapen zodat we op zondag fris in de camper aan de lange reis naar huis kunnen beginnen. Al met al hebben we een goede en gezellige week gehad. Ik heb het gevoel mijn basisconditie weer naar een hoger niveau te hebben getild. En ik heb weer twintig punten voor de wereldranglijst weten te verzamelen. Nu op naar de kampioenschappen die over een aantal weken zullen plaatsvinden.