Van Nijmegen via Albstadt naar Villabassa

De weg naar het WK in Villabassa door Nicoletta de Jager.

Op elf mei begint mijn avontuur naar het hoogst haalbare in de marathonwereld, het WK in Villabassa, Italië.

Zenuwachtig sta ik in Ronse (België) aan de start voor de derde wedstrijd in de Benelux Cup. Het opstellen voor de start duurt altijd lang en om de zenuwen een beetje te onderdrukken maak ik een praatje met een van de dames naast mij. Zij vertelt dat ze mee gaat doen aan het WK Studenten in Nijmegen en dat er nog een plek vrij is op de marathon. De wedstrijdspanning is meteen verdwenen en in mijn hoofd begint het te malen: "Zou ik mee mogen doen in Nijmegen?" Nog vijf minuten voor de start en het malen maakt weer plaats voor de zenuwen. Het startschot valt en de wedstrijd is begonnen. Voor mij is het een prettig parcours met vrij lange klimmen en makkelijk afdalen. Ik rijd een goede race en finish als dertiende dame. Door mijn enthousiasme over de wedstrijd en de adrenaline die nog een beetje is blijven hangen, voel ik mij brutaal genoeg om op de bondscoach, Leo van Zeeland, af te stappen en te vragen of ik mee mag doen met het WK Studenten. Hij moet er even over nadenken aangezien er al meerdere kandidaten zijn. Enkele dagen later word ik gebeld met het nieuws dat ik op de startlijst sta voor de marathon in Nijmegen.

Vroeg in de morgen op vierentwintig mei zijn de zenuwen weer volop aanwezig en ben ik om zes uur al wakker. Altijd een lekker gevoel die wedstrijdspanning! De wedstrijd start in Nijmegen en zal via het Reichswald in Duitsland en Groesbeek ook weer hier terugkomen. Ik sta op de voorste rij en ben goed weg. Gedurende de race moeten steeds meer dames lossen, totdat we nog met zijn vieren over zijn. Plotseling horen we een wild geruis achter ons, de mannen komen ons inhalen. Maaris Meijer, de rijdster uit Estland, weet aan te haken en wij zijn haar kwijt. Na dit punt begin ik het zwaar te krijgen om de andere twee dames bij te blijven. Het einde van de wedstrijd komt in zicht en op twintig kilometer voor de finish ontbreekt opeens de bewegwijzering. Na een beetje zoeken en heen en weer rijden zitten we weer op de route en enkele dames, die eerder gelost waren, zitten er weer bij. De situatie maakt mij zo boos, dat ik hard op kop ga rijden en uiteindelijk kan alleen de Duitse Heike Hundertmark volgen. De laatste vijftien kilometer van het parcours zijn de leukste van de gehele marathon. In Groesbeek zitten een paar technische stukken met wortels en stenen. Uiteindelijk finish ik als vijfde, eerste Nederlandse dame, met een licht teleurgesteld gevoel. Enkele uren later is de teleurstelling verdwenen, als ik een compliment krijg van Leo van Zeeland over de race van vandaag. Hij geeft mij het advies om mee te doen aan het EK marathon in Albstadt, Duitsland, om te zien wat ik tussen de ‘echte’ dames doe. Terug in Bussum schrijf ik mij meteen in voor Albstadt en de nieuwe uitdaging is begonnen!

Dertien juni begint de reis naar Albstadt. Het is een stuk verder rijden dan ik had gedacht, gelukkig zit mijn vriend, soigneur en grootste fan Bas achter het stuur en kan ik lekker slapen. Bij het zien van de omgeving van Albstadt zijn we de lange reis al weer vergeten en kunnen we bijna niet wachten om de volgende dag op de mountainbike te stappen en het parcours te verkennen.

Het parcours van het EK is niet technisch, slechts op enkele plaatsen zitten kleine stukken single track met een paar lastige ‘rots’ passages. Onder droge omstandigheden goed te doen, maar met regen toch wel lastig.

De dag van het EK, vijftien juni, begint heerlijk ontspannen. De start is pas om elf uur en het is mooi weer. Een flink bord pasta met suiker, bidons vullen, fiets controleren met hulp van Bas en ik ben er klaar voor. Het startveld is een stuk groter dan bij de marathon in Nijmegen en het tempo zit er vanaf het begin af aan goed in. De verschillen worden vrijwel meteen in het begin van de race gemaakt. Na een kleine ronde over het grasveld duikt het parcours meteen een enorme startklim op. De klim begint op asfalt en gaat over in grind, waar de klim ook meteen steiler wordt. Langs het pad staat veel publiek, wat het klimmen minder zwaar lijkt te maken. Het grind gaat over in een singletrack met een beetje modder en even denk je dat je boven bent, het parcours vlakt wat af en dan komt de tweede klim. Deze klim is een stuk lastiger door de modder en glibberige stenen. Halverwege glip ik, zoals alle andere dames, weg met mijn achterwiel en moet ik lopen, heerlijk voor de kuiten! De afdaling die volgt is goed te doen en na het passeren van de verzorging zit er een vlak stuk in het parcours waar hard gereden wordt. De tweede lus van het parcours is minder zwaar dan de eerste en gaat veel op en neer over zowel onverhard, als grind en asfalt paden. Na het passeren van de start moet ik beide lussen nog een keer. In het laatste gedeelte van de wedstrijd krijg ik het zwaar, de spieren beginnen te protesteren, mede doordat het begint te regenen. Het laatste stuk is doorbijten, gelukkig eindigt de marathon in een vrij eenvoudige afdaling over grind, waarbij je Albstadt al ziet liggen. Uiteindelijk finish ik als eenentwintigste dame in vier uur en zevenenveertig minuten over een afstand van zesennegentig kilometer. Voor een eerste grote marathon wedstrijd niet slecht en een mooie ervaring.

Na Albstadt heb ik de smaak goed te pakken en zou ik graag mee willen doen aan het WK marathon in Villabassa, Italië. Dit schijnt een parcours te zijn met veel lange klimmen en weinig technische afdalingen, precies het parcours dat mij ligt! Een week na de marathon in Albstadt heb ik de telefoon gepakt, Leo van Zeeland gebeld en…. "Ik ga naar Villabassa!"

Op twee juli rijdt er een volgeladen auto over de snelwegen richting Italië. We verblijven, samen met Thijs Al, in een appartement in Sesto, nog geen vijftien kilometer bij Villabassa vandaan, midden in de Dolomieten. De omgeving van Sesto en Villabassa is prachtig, met vele fietsmogelijkheden. Het enige nadeel is dat sommige gebieden beschermd zijn en je dus niet overal met je mountainbike mag rijden. Er zijn meerdere vaste mountainbikeroutes uitgezet met duidelijke bewegwijzering. Veel van deze routes lopen voor het overgrote deel over schotterpaden, maar zijn zeker niet saai. Het aantal hoogtemeters zorgt ervoor dat je de benen na een route goed voelt!

Een groot gedeelte van het WK parcours loopt over stukken van deze vaste routes. Het overige deel bestaat uit spannende stukken single track, waar de organisatie toestemming voor heeft moeten vragen aan de boswachters.

De start van het WK is om half twaalf op zaterdag vijf juli. Vanuit Sesto vertrek ik op de mountainbike naar Villabassa om goed warm te kunnen rijden. Het dorp Villabassa is voor een paar dagen omgetoverd tot een groot bike-circus met tenten, vlaggen, campers en teambussen. Een kwartier voor de start worden alle dames één voor één opgeroepen. Ik mag als vierenveertigste oprijden en ben stiekem erg zenuwachtig. Na het startschot zit het tempo er meteen flink in en de eerste paar kilometers worden we gevolgd door een camerahelikopter. Een Mexicaanse probeert me van de weg te rijden door tot drie keer toe met haar voorwiel op mijn achterwiel te ‘butsen’, gelukkig laat ik me niet van de wijs brengen en rij ik hard verder. De eerste klim is in zicht en het is oppassen bij het omhoog rijden, aangezien het vooraan een beetje opstropt. Bij het klimmen rijd ik aardig wat dames voorbij en krijg ik steeds meer zin in de race, omdat ik merk dat ik goed mee kan komen. Tijdens het afdalen word ik weer met beide benen op de grond gezet, want drie dames komen me als gekken voorbij razen. Blijkbaar mis je als Nederlandse dat kleine beetje extra lef in de bochten met losliggend grind. Ik weet wel het laatste wiel aan te grijpen en bij te blijven. Het volgende gedeelte van het parcours gaat licht op en af, totdat bij Sesto de volgende klim zich aandoet. Deze heb ik de dagen ervoor al verkend en ik weet wat me te wachten staat, een hele lange klim langs een skipiste, met af en toe steile passages. Aan het begin van de klim hoor ik Annabella Stropparo, die flink zit te vloeken op de fiets in het normaal zo charmant klinkende Italiaans. Wanneer ik haar inhaal begint ze nog meer te vloeken, wat nog erger wordt als een Tsjechische dame wegglijdt over een grote kei en we alle drie moeten afstappen. We springen alle drie weer op de fiets en Annabella probeert me van het pad te rijden. Ik wil geen risico’s nemen en laat haar voorbij gaan, zodat ze een vloek serenade kan gaan beginnen aan de Tsjechische, die nog voor haar rijdt. Na een klein stukje dalen gaat de onverharde ondergrond over in grind en is het weer klimmen. Tot mijn grote vreugde zie ik hier de billen van Annabella Stropparo weer opdoemen en kan ik haar gaan irriteren van achteren. Ze probeert weg te rijden, maar het lukt haar niet. Tijdens de klim heb ik precies op de goede plekken supporters staan, bedankt Bas en Thijs! Tijdens het laatste stuk van de klim krijg ik support van een paar rendieren die achter het hek meerennen en ik weet dat ik bijna boven ben. De afdaling die daarop volgt is erg mooi, met een paar kleine technische stukken en enkele nieuwsgierige koeien die op het parcours staan. Halverwege de afdaling ligt er plotseling een Italiaanse in de bocht te kermen van de pijn, gelukkig is er al hulpverlening bij en kan ik verder rijden. De tweede verzorging is in zicht en Bas staat hier met gel en drinken, wat ik hard nodig heb. Annabello Stropparo stapt net na de verzorgingszone af en de rest van de race hoor ik geen gevloek meer. De volgende klim is begonnen en ik haal drie dames in, kon het parcours de hele tijd maar omhoog gaan! Ook de afdaling die op deze klim volgt is mooi en leidt je langs mooie paadjes, beekjes, vogeltjes en andere nieuwsgierige dieren. Het parcours is goed aangegeven door pijlen en Carabinieri op cruciale punten, zodat ik geen moment hoef te twijfelen welke kant ik op moet.

Het dorp San Candido is in zicht en dat wil zeggen dat Bas daar klaar staat met gel en fris drinken, ook hier kan ik de verzorging weer goed gebruiken. Het is erg warm, dus de bidons zijn snel leeg. Na San Candido is het een tijd vlak en kan ik flink racen en de gel zijn werk laten doen, zodat ik weer fris kan beginnen aan de volgende klim. Het gedeelte dat nu gaat komen heb ik de dagen ervoor niet verkend, maar Thijs en Bas hebben dit stuk wel gereden en mij gewaarschuwd dat het venijn in de staart zit. Ik bereid me voor op een lange en zware klim, het zware valt gelukkig mee want een groot gedeelte is asfalt, maar lang daarentegen is de klim zeker. In het laatste gedeelte krijg ik last van kramp in mijn tenen, een ervaring die ik nog nooit heb meegemaakt. De afdaling na de klim is vrij eenvoudig en geeft me de mogelijkheid om even de benen te ontspannen en de tenen te bewegen. De ontspannende afdaling is voorbij en ik begin aan de volgende klim, na de eerste bocht passeer ik de laatste verzorgingszone en weet ik dat dit de laatste keer klimmen zal zijn. Deze klim duurt langer dan ik verwacht had, maar het klimmen wordt beloond met een fantastische afdaling richting Villabassa. Het is een mooi stuk single track waarbij ik me goed moet concentreren om de rotsen en wortels goed te passeren en de vele toeschouwers niet te raken. Halverwege de afdaling begin ik kramp te krijgen in mijn handen, maar ik weet dat de finish in zicht is en probeer de pijn niet te voelen. De single track komt uit op asfalt en na een klein stuk klimmen draai ik via een scherpe bocht het dorp in. De speaker is al te horen en ik zet nog even aan, de laatste bocht en ik finish als zesentwintigste dame in precies vijf uur over 88,6 kilometer!

Om een lang verhaal kort te maken, de weg naar mijn eerste echte WK bestond uit vele onverharde kilometers, maar die vijf uur bikkelen in Italië waren het zeker weten allemaal waard. Op 19 juli start ik samen met Bas aan het volgende avontuur wat zich ook op de mountainbike in de bergen afspeelt, de Transalp. Deze achtdaagse wedstrijd was in eerste instantie onze zomervakantie, maar wie weet wat het allemaal zal brengen.

Groetjes Nicoletta de Jager