(MTB) vakantie in Jordanië najaar 2008

door Fred van Zetten

Mountainbiken in Jordanië????

Klinkt vreemd voor de gemiddelde wereldburger en toerist, maar dit tussen 25 oktober 2008 en 3 november 2008 toch aan de lijve ondervonden. Initiator hierachter (opnieuw) Bea Winters met haar Bla tours en niet lang getwijfeld om mee te gaan. Dit ondanks het feit dat ik wist dat het qua fietsen heel anders (lees zeer toeristisch) zou zijn dan ik normaal doe. Maar in oktober/november geen probleem om gas terug te nemen.
Uiteindelijk 5 man en 2 vrouw sterk naar Jordanië. Zelf m'n vrouw Marga maar thuis gelaten, want het zou zo nu en dan zeer basic worden en hoewel ze e.e.a. gewend is leek ons dit net een stapje te ver.

Meer (fiets)foto's via deze link (opent in nieuw venster)

Vrijdag 24 oktober:

Lange dag, want Amman is een aardig stukje vliegen en vooral als je dit vanaf Brussel via Londen moet doen. Klinkt vreemd, is het ook maar wel gunstig qua vervoer fietsen en prijs. Onderweg 0,0 problemen en op vliegveld in Amman staat men ons al op te wachten en vrij vlot de fietsen op de truc en met busje zuidelijk richting Madaba voor 1^e overnachting. Hapje eten en biertjes scoren in hotel en daarna pitten.

Zaterdag 25 oktober:

’s Nachts om 4 uur rechtop in bed want de imam wekt ons met zijn gezang….. Na ontbijt fietsen in elkaar zetten en blijkt ’s nachts even geregend te hebben met als resultaat dat enkele kartonnen dozen onbruikbaar zijn voor de terugweg. Even geld tappen en op pad voor de eerste meters richting Mount Nebo wat een attractie is. Ter plekke lijkt meer dat wij de attractie zijn want veel gevraag om te poseren voor de foto. Uitzicht erg grijs en daarna afdalen tot ver onder 0 meter. De dode zee ligt namelijk ongeveer 400 meter dieper dan NAP. Via een bezoekje aan de Jordaan rivier (ook niet om vrolijk van te worden) richting eindbestemming wat een "boerderij" is, maar wat een luxe vergeleken de directe omgeving. Wat een bende onderweg op sommige plaatsen want waarom afval opbergen als je het ook van je af kan gooien?
Totaal 70 km getrapt met 480 hm en 1.500 meter dalen!!!

Zondag 26 oktober:

’s Morgens voor ontbijt nog even los zwemmen in de achtertuin en op pad voor klimtochtje met als toetje zwemmen in de dode zee. Rustig beginnen tot de eerste echte klim komt en daar toch even vlot doortrekken tot een wegversperring met militairen. Om niet te hoeven wachten ruim de helft afdalen om wat extra’s te doen. Daar ook groep Duitse wielrenners en sommige proberen aan te pikken, dus voluit trappen en ze allemaal slopen. Heerlijk gevoel, dat wel. Overigens blijkt dat onze gids niet het niveau qua fietsen heeft wat je zou verwachten want meestal is het wachten op de gids. Via wat omzwervingen naar de dode zee en naar een soort privé strand, maar wat een troosteloze bende daar en een smerige kleverige kleizooi. Zwemmen is speciaal want je kan alleen maar drijven en vooral zorgen dat er geen water in je ogen komt met 30% zout. Wondjes branden schoon, dat weer wel. Na een uurtje terug om ’s avonds een enorme pan "upside down" geserveerd te krijgen.
Totaal 85 km getrapt met 1540 hm.

Maandag 27 oktober:

Plan is om via de kustweg langs de dode zee landinwaarts te gaan richting Karak wat meer dan 100 km biken is. Niet iedereen ziet dat zitten, want zwaartepunt zit aan het einde. Langs de kust mooi en strak asfalt en weinig hoogteverschil. Wel redelijk wind tegen en vooral de gids is al vrij vlot naar de klote. Ik adviseer hem dan ook om in de volgauto te gaan zitten, want schiet totaal niet op. Hoewel redelijk doorgaande weg, valt het qua verkeer mee en hier wordt netjes gereden door de auto’s. Na 70 km zit het vlakke gedeelte er op en dan is het naar 1.000 meter klimmen vanaf (dode) zee niveau, dus vanaf min 400 meter!. Eigen tempo naar boven en blijk achteraf de enige te zijn die zo gek is om het te doen, maar wel lekker kleine 2 uurtjes getraind en dat tijdens de vakantie. Aangekomen in hotel verbaasde blikken dat ik er al ben en krijg wel overheerlijk koud bier in mijn handen gedrukt wat super smaakt.
Totaal 109 km getrapt met 1990 hm.

Dinsdag 28 oktober:

Waker geworden met regen en totaal geen zin om te biken en zeker over de drukke weg in de nattigheid. Duszzzzzzz taxi regelen, fietsen op de pickup. Maar eerst naar groot kasteel in deze plaats en daar wat rondlopen. Gaaf kasteel en enorm groot en leuk uitzicht over de stad en omgeving.
Na een lang tochtje met achteraf heel mooi fietsweer komen we aan bij Dana wat heel mooi schijnt te zijn, maar onder dik grijs wolkendek blijft daar minder van over. Overnachtingsplek ook redelijk basic en ook wel weer lachen als we naar onze onderkomens kijken. Los daarvan prima plek en na bakkie thee stukje wandelen maar door regen, wind en koude (13 graden) zijn we vlot klaar en beginnen maar aan de flessen met sterke drank tot het eten komt wat super is. Niet te geloven wat ze daar kunnen maken met beperkte middelen.

Foto links: Zelfs aan het werk tijdens vakantie

Woensdag 29 oktober:

Een dag met voornamelijk off road richting Petra. De eigenaar van de toko gaat ook mee als gids en zal ons uiteindelijk een aantal dagen vergezellen met zijn Opel. Het is nog frisjes en de beenstukken, armstukken en windstopper moeten aan en dat verwacht je hier toch niet. Vrijwel vanaf het begin is het redelijk chaos als de richting bepaald moet worden en dat met 3 GPS’ers en een gids die overal achteraan hobbelt. Zelfs na een uur komen we zelfs weer op dezelfde plek uit en schiet totaal niet op.
Los daarvan wel een heel mooie omgeving en de temperatuur wordt weer behaaglijk en korte broek/mouwen. Uiteindelijk komen we toch op de afgesproken plek uit waar de localgids ons opwacht en vanaf dat punt zit er weer lijn in qua route. Bij een kasteel happen en daarna een enorm mooi stuk off road met de mooiste uitzichten. Halverwege de middag meer bewolking en wind en krijg het alleen maar kouder en kouder als ik keer op keer moet wachten. Alles aantrekken en regelmatig heen en weer tuffen.
Onze local gaat nog steeds mee met zijn Opel en we vragen ons af hoe lang dat goed gaat en inderdaad op bepaald moment pech en starten ho maar. Gelukkig na enige tijd toch weer leven in de Opel. Even verderop is het echt afgelopen met volgauto’s, want de weg is compleet weggeslagen en zijn we op ons zelf aangewezen en wordt het echt donker.
In de verre verte wat lichtjes en een verdwaalde waterleiding als leidraad zorgen ervoor dat we gezamenlijk in het donker kunnen klunen op een plek waar je echt niet wil overnachten. Lopen voor mij een drama want verzwik mijn enkel lichtjes en nu echt oppassen. Tot overmaat van ramp begint het toch weer iets te regenen en te waaien, lijkt wel herfst met 9 graden. Dan horen we het geblaf van een hond en we komen in iets meer bewoonde wereld, maar even later wel heel veel honden om ons heen. We pakken veiligheidshalve allemaal wat stenen om te gooien en dat werkt prima.
Uiteindelijk bereiken we de weg en daar staat de pickup al op ons te wachten en kwestie van enkele km’s over de weg tot de camping van Little Petra. Blij dat deze historische rit erop zit en zelfs warme douches etc. aanwezig zijn. Eten niet super, maar na zo’n dag smaakt alles en redelijk op tijd naar bed.
Totaal 70 km getrapt en gelopen met 1800 hm.

Donderdag 30 oktober:

Vroeg op want vandaag bezoek aan Petra en daar had ik me enorm op verheugd. Vlot na ontbijt met auto 7 km verderop en daar al aardig druk met bussen vol toeristen. Even 21 JD aftikken (1 JD voor local’s) om binnen te mogen. Gelijk vanaf het begin de mooiste creaties uit de oudheid in de enorm hoge rotspartijen. Raak niet uitgekeken en meer dan indrukwekkend, maar foto’s zeggen meer dan 1.000 woorden dus kijk en verbaas je maar zou ik zeggen. Wel opvallend dat veel toeristen (hoe vet ook) op een ezel gaan zitten en dit leuk schijnen te vinden ipv te lopen.
Na de uitgebreide lunch nog een leuke kloof heen waar we niemand tegen komen en gaaf is om te doen want dit is meer survival. Eind van de middag aardig zat van het lopen, maar dit had ik nooit willen missen en 1 van de meest indrukwekkende zaken die ik ooit gezien heb.

Vrijdag 31 oktober:

Een fietsdagje richting Wadi Rum gebied met redelijk wat off road. Eerst de kettingen en tandwielen fors smeren want na de survival geen seconde naar de fietsen gekeken, maar met veel olie lukt het om de boel soepel te krijgen. Eerste stuk over de weg via een soort van achtbaan richting Petra en via deze plaats een redelijk stukje klimmen voor we echt off road gaan. Off road stuk heerlijk biken en knap dat de pickup achter ons het ook redt, want alles behalve mooie schotter.
Halverwege een uitgebreide lunch met inmiddels een extra local gids, dus verdwalen 100% onmogelijk. In het 2^e deel van de route wordt het steeds ruiger qua omgeving en steeds uitgestrekter. Hier ook heel erg dun bevolkt, want groeit ook niets. Eind van de middag een plekje tegen de rotsen zoeken want we gaan wild kamperen. De gidsen zetten tentjes op, maar tot hun verbazing leggen wij onze matjes buiten met als resultaat dat zij binnen slapen en wij onder de sterrenhemel. Kampvuur wordt gemaakt met restanten struiken en een raadsel hoe we hier warm eten krijgen. Blijkt uiteindelijk een grote pan waarin alles (kip, aardappel, tomaat en andere meuk) gegooid is, 2 uur laten smeulen en klaar. Het eten gaat heel simpel, want de pan wordt domweg omgekeerd op een groot blad. Daarna allemaal op de knieën met een lepel de bende naar binnen werken. Tja, we wilden basic en zullen we het krijgen ook. Daarna vrij vroeg pitten want is niet veel te beleven.
Totaal 73 km getrapt met 1400 hm.

Zaterdag 1 november

Heel vroeg wakker om de zon op te zien komen en iedereen is redelijk vlot uit bed, sorry slaapzak. Ontbijtje op de motorkap en afscheid nemen van de 2 locals om het laatste stukje richting Wadi Rum te trappen. Route vrij simpel en kan niet missen. Windje in de rug en iets omlaag, dus simpel voor iedereen. Eerste stuk off road, maar laatste deel asfalt en voor mij nog even een keer de mogelijkheid lekker stukje op kop te sleuren zoals ik graag doe.
De omgeving erg gaaf met roodachtig zand en grote rotspartijen. Uiteindelijk valt het biken qua tijd en afstand (56 km en 200 hm) mee want nog voor de middag al op plek van bestemming op leuk ingerichte campingplek. Lekker lunchen en met pickup naar het park.
Daar aangekomen besloten om op een kameel te rijden. Tja, hoe fout kan je bezig zijn. De geplande tocht van 3 tot 4 uur lukt niet meer, dus behelpen met 2 uurtjes. Achteraf mazzel want is geen doen op zo’n beest en schiet totaal niet op. Dus mazzel dat het "slechts" 2 uur is.
Tip: Boek nooit een kameelvakantie, want dat overleef je nooit.

Meer foto's in Fred's Picasa webalbum deel 1 en Fred's Picasa webalbum deel 2.

Zondag 2 november

Op tijd opstaan en ontbijten want de bedoeling is om naar de rode zee te gaan (Acaba om precies te zijn) en daar te gaan snorkelen of te duiken voor de liefhebbers. De fietsen stevig op de pickup zetten en met z'n allen in een busje voor een ritje van ongeveer 2 uur. Bij een soort van grenspost (we blijven in Jordanië) toch de fietsen opgeven om te voorkomen dat we terug problemen krijgen met "invoeren".

Bij de kust informeren naar mogelijkheden en voor ik er erg in heb heb ik me opgegeven voor een proefduik ipv snorkelen. Van te voren beetje instructie, maar gelukkig kort en zonder inhoud om zo snel mogelijk het water in te gaan. Theorie kan me gestolen worden en ik wil duiken. Even later voor het eerst onder water tot uiteindelijk zo''n 6 tot 7 meter diepte tussen het koraal en de vissen. Prachtig en wat een verschil met de grijze bende boven de zeespiegel en ben een geweldige ervaring rijker. Na het duiken tijd voor koud bier, luieren en nog even snorkelen maar dat laatste valt nu tegen als je eerder gedoken hebt.

Daarna met z'n allen Acaba in om wat te eten en een uurtje shoppen. Daarna een taxirit terug van een kleine 4 uur die nog lang zal heugen want heb de pech om met de meest ultieme ADHD chauffeur te zitten. Hij lijkt drukken met zijn 2 mobieltjes, cassettebandjes e.d. dan het rijden op zich en passagiers boeien hem geen ruk. Verder maken we van alles mee op de "snelweg" en blij als we het Madaba Inn hotel bereiken.
Daar blijken nog meer fietsdozen gesneuveld te zijn en krijgen van die hele kleine Giant dozen en dat is passen en meten en heel veel tape gebruiken wat de dozen zijn veel slapper dat de Cannondale dozen. Daarna eten en vrij laat naar bed voor kort nachtje.

Maandag 3november

Om 05:30u al gebeld door wekservice en vlot ontbijten. De taxi's zijn er op tijd, maar geen spoor van de pickup voor de fietsen. Volop stress bij de taxichauffeurs en met vertraging richting vliegveld waar we tijd genoeg blijken te hebben. Inchecken, vliegtuig in en heel lang zitten (ongeveer 5:40u) tot we in Londen zijn.
Overstappen naar Brussel en daar blijkt dat onze fietsen nog in Londen zijn. Geen probleem want binnen 24 uur keurig netjes bezorgd bij Rijwielpaleis Bilthoven. Rond een uurtje of 9 's avonds weer thuis en is deze vakantie ook weer verleden tijd.

Nog wat losse flodders:

Latex in de banden feitelijk vereist, zelf minimaal 3x maal lek en kon door zonder hoeven te stoppen.
De mensen in Jordanië over het algemeen vriendelijk en gastvrij, uitzonderingen daargelaten.
Fietsen zijn zeer zeldzaam in Jordanië, heb er 3 gezien.
"Just 5 minutes" betekend lang wachten
"Only 5 km's" is een heel stuk
"Just downhill" betekend klimmen
Motoren helemaal uit den boze (viel mij op als motormuis)
Roetfilters en andere milieu vriendelijke zaken zijn een onbekend verschijnsel en wij maar ons best doen
Thee krijg je overal
Weinig kippen zien lopen, want die krijg je bijna elke avond op je bord
Mobieltjes lijken gratis, want vrijwel iedereen loopt met zo’n ding rond en druk te bellen

Tot besluit:

Terug thuis nog eens alles samenvattend komt het besef dat dit toch (weer) een unieke ervaring was die ik niet had willen missen.
Met de MTB dergelijke landen bezoeken is top en de belevenis is veel en veel groter dan wanneer je als kuddedier in een touringcar zit.
Als wedstrijdrijder heb ik wel het knopje om moeten zetten, want recreatief fietsen is toch iets heel anders dan ik normaal graag doe zoals de meeste wel weten. Qua periode in het jaar kon het op zich prima en was het feitelijk 1 lange rustige hersteltraining met enkele trainingsprikkels, maar dan wel een hele leuke "hersteltraining".

Smaakt naar meer...........