Salzkammergut 2007 PAIN HAS A NAME !!!!

In het 2e weekend van juli heeft Fred van Zetten (rijdend in ons zwart/gele outfit) op de Scalpel voor de 4e maal deel genomen aan de langste en zwaarste 1-daagse mountainbike wedstrijd van de wereld, namelijk de Salzkammergut. Dit is een marathon over 209 km lengte en 7.000 hoogtemeters.
Van hem onderstaand verslag.

Voorafgaand aan deze wedstrijd

Toen vorig jaar bekend werd dat de lange afstand vanwege het 10 jarig jubileum weer over 1 ronde zou gaan (ipv 2 rondes van ongeveer 100 km) wist ik het zeker: Ik sta daar aan de start !
In het parcours op papier een aantal bekende stukken en ook nog wat stukken uit het verleden toen ik de 100 km deed. Daarnaast een nieuwe sloper na ongeveer 160 km afstand.
De voorbereidingen naar deze wedstrijd waren op zich goed met goede resultaten bij eerdere marathons en meer km's dan ooit gedraaid. Enige kink in de kabel op het laatst was dat ik door de nekblessure de laatste 4 weken niet echt lange stukken kon rijden. Op zich niet iets om wakker van de liggen want duurvermogen loopt niet zo hard terug.
Daarnaast kreeg de Scalpel zijn inmiddels bekende "Salzkammerbeurt" uitgevoerd door Evert waarbij o.a. ketting, tandwielen, remblokjes, kabels, schifters e.d. vervangen werden.

Op woensdagavond aangekomen in de hoop om donderdag wat km's op de Suzuki te rijden, maar het zeek van de regen dus uiteindelijk als volleerde toeristen wat grotten bezocht. Op vrijdag een heel stuk beter qua weer en de vooruitzichten voor zaterdag veel "beter", namelijk droog en heel erg warm. Juist van dat laatste baalde ik op voorhand al van, want bij hoge temperaturen speelt de voet eerder op.
Op vrijdag eerst flink wat km's op de Suzuki gemaakt en later de inschrijving ophalen. Daar opnieuw benaderd voor een interview tbv de DVD die later uit zal komen. Verder de dag vullen met veel eten en niet te druk maken en rond een uurtje of half 11 toch maar mijn bed opzoeken.

De wedstrijd

Om 03:30u opstaan en direct een ontbijtje pakken in het hotel met nog zo'n 10 anderen die ook de 200 zouden rijden. Zo'n 20 minuten voor de start op het gemakje naar de start peddelen en 10 minuutjes later een plaatsje zoeken in het startvak naast Jan Weevers (bekend van o.a de clinics). Ondanks het grote aantal inschrijvers (record van 370) geen gestreste toestanden zoals bij kortere marathons nog wel eens het geval is.
Om exact 05:00 uur van start over de brede asfaltweg die nog vlak was, maar na iets meer dan 2 km begin van ongeveer 850 meter klimmen richting Raschberg. Al vrij vlot dan al het kleine blad voor want zelfs op asfalt bijna niet te doen op het middenblad en weet ook dat het nog lang duurt. Halverwege in het bos een klein stukje waarbij we even van de fiets moeten, want is vrij glad door de nattigheid en te druk om te kunnen rijden.
Na iets meer dan een uur zit de eerste lange klim er op en lekker afdalen over brede paden met redelijk wat bochtenwerk. Het is dan nog best frisjes want heb alleen shirt korte mouwen (geen zweethemd oid er onder), maar de temperatuur bevalt me uitstekend.

De 2e klim gaat richting de Hütteneckalm die ik uit voorgaande edities ken. De afdaling begin stijl en ineens worden we het bos ingestuurd waar amper een pad is, maar heel veel vette bagger waar amper te fietsen is althans voor iemand die bijna 2 meter lang is. Ik stap dan ook af en gebruik het loopstuk ook gelijk voor een sanitaire stop. De rest van de afdaling weer bekend terrein met oa de Ewige wand. Het stukje vlak voor de Ewige wand vrij lastig door vele modder en met mijn zonnebril onder de bomen zie ik ook minder dan goed zou zijn.

In Lauffen de gebruikelijke trappen en dan langs de rivier door richting Bad Goisern wat vrij vlak is en lekker tempo draaien.
Vanaf Bad Goisern opnieuw een kleine 600 meter klimmen en ik rij daar heerlijk op hartslag en het is lekker genieten. Daarna richting het plaatsje Altausee, maar in tegenstelling tot eerdere edities niet door het dorp heen maar wat eerder een klere klim voor mijn kiezen. Ook hier al vlot het kleine blad om lekker soepel te kunnen draaien. Rondom de skihelling ligt de afdaling er smerig bij, maar gelukkig kan ik hier blijven fietsen. Daarna een lang stuk vals plat omlaag en ideaal op flink door te trappen en goed voor het gemiddelde.
De volgende klim over bijna 500 hm loopt lekker en na 37 minuten al weer boven om daar uitgebreid eten te pakken voor het afdalen begint.

Rettenbacher afdaling

Dan komt de afdaling waar ik altijd naar verlang, namelijk de "Rettenbacher". Alles wat mountainbiken super maakt zit er in en het grote genieten begint tot ik met relatief lage snelheid ten val kom. Ik kom vol op mijn linker schouder terecht en dat is juist de kant waar ik 2x mijn sleutelbeen gebroken heb. De adrenaline spuit mijn kop uit en zelfs even misselijk wat voornamelijk door de schrik komt. Daarnaast was de impact vrij hard. Vrij snel komen een paar helpers die vermoeden flink wat werk te hebben, maar ik kan zelf overeind komen ondanks dat de kramp er even in geschoten was door de schuiver. Stukje voorzichtig lopen en toch maar weer de rest van de afdaling rijden, maar zelfvertrouwen krijgt toch een tik en dat op 1 van mijn meest favoriete afdalingen.

Foto links:   Rond 06:00u in de morgen en bijna bovenaan eerste klim met op de achtergrond de Dachstein bergen
Foto rechts: 2e doorkomst Ewige wand

Op en neer naar de Hütteneckalm

Beneden gekomen proberen mijn schouder los te draaien want is dan al stijf voor mijn gevoel. Kost me ook wat moeite om mezelf te hervinden wat hard nodig is want opnieuw een flink eind omhoog namelijk van 500 naar 1.200 meter met enkele kortere afdalingen onderweg. Onderaan een stukje door het bos heen wat op bepaald moment niet te fietsen is en iedereen zeult daar met zijn fiets. Na een stukje asfalt opnieuw de extreem steile klim bij Perneck over schotter wat dik over de 15% gaat. Na het steilste stuk neem ik uit voorzorg vast 2 stuks paracetamol want de temperatuur is aardig opgelopen en ik had er toch 10 mee genomen. De rest van de klim loopt lekker en na 6:47u weer boven bij de Hütteneckalm. Opnieuw dezelfde afdaling, maar nu extra lastig in de buurt van de Ewige wand want de 47 km rijders bevolken het parcours en niet iedereen heeft door dat snelleren (op dat moment val ik daar nog onder) wel door willen rijden in plaats van te toeren. Feitelijk veel en veel te druk voor het mooie, maar ik neem geen overbodige risico's want die paar seconde maken ook niet uit.

De ommekeer

In het dorpje Lauffen na 7:20u (116 km) een uitgebreide post en daar staat Marga ook om me moed in te spreken. De klim is ook een bekende en die normaal gesproken lekker loopt. Halverwege toch even stoppen om wat verkoelende zalf onder mijn voet te smeren en even de druk wegnemen wat zo'n 2 minuten kost, maar daarna voelt het een stuk beter. Ik pak opnieuw een paracetamol en merk tot mijn schrik dat ik 4 stuks (van de 10) ergens verloren moet zijn, dus moet erg zuinig zijn. De afdaling daarna is berucht want onderin feitelijk niet te doen (althans voor mij) waar ik hard achter kom, want probeer toch lang te fietsen wat verkeerd uit pakt. Ik kan net overeind blijven maar sta net stil tegen een boom en door krampachtige reactie schiet de kramp er ongelofelijk in. Ik sta compleet geparkeerd en kan geen kant op. Pas na een paar minuten kan ik extreem langzaam schuifelend de laatste meters naar beneden maken. Dit is feitelijk het keerpunt in de wedstrijd die vanaf nu alleen nog maar in het teken van pijn en overleven zal staan.

Onderaan bij de post bij Lauffen uitgebreid eten en drinken pakken voor een vrij lang en relatief vlak (23 km en 240 hm) gedeelte. Ook hier regelmatig even inhouden voor langzamere rijders, maar het verschil in snelheid (22 km/u gemiddeld) is veel minder dan het zou moeten zijn, want zelfs voor zo'n relatief vlak stuk heb ik ongeveer een uur nodig waaruit blijkt dat de snelheid er uit is. Het eerste gedeelte langs de rivier tot Bad Goisern een aantal uren eerder gedaan en vanaf Bad Goisern is het nieuw en loopt langs het meer. Niet spannend, maar wel mooi uitzicht.
Bij Obertraun weer een post, maar tot mijn verbazing redelijk leeg geplunderd en er is veel te weinig te krijgen wat ik niet gewend ben bij de Salzkammergut. Slechts water, bananen en appels kan ik in de drukte ontdekken. Ik vul wel beide bidons tot de nok, want de Roßalm komt er aan zonder posten onderweg. Bij deze post opnieuw uitgebreide "voetenpauze" met crème en paracetamol.

De hel gaat beginnen

Dan komt op papier de zwaarste/langste klim en gelijk onderaan is het bingo, want even een stukje een trap oplopen om daarna door het bos omhoog te gaan. Leuk pad om te rijden, maar dan komt de schotter. Het eerste gedeelte (zo'n 200 hm) erg steil met zo'n 13% gemiddeld en gelijk het kleine blad voor dat er voorlopig niet meer af komt. Later in de klim wil ik opnieuw even mijn voeten verzorgen, maar als ik afstap slaat alles ongelofelijk vast van de kramp en ik kan niets meer dan vergaan van de pijn wat ook hoorbaar is voor anderen. Mijn bovenbeen spieren lijken alle kant op te schieten en dat ziet er alles behalve fris uit. Ik sta bijna te janken van ellende, maar nu stoppen wil ik niet al zou dat verstandiger zijn en een normaal mens zou doen. Pas na 4 minuten kan ik weer op de fiets, maar de gang (voor zover die nog aanwezig was) is compleet weg en elke pedaalslag doet zeer.
Iets wat ik nog nooit meegemaakt heb. Het stoppen zie ik overigens erg veel want veel deelnemers komen van bovenaf rijden en kappen er mee. Halverwege zelfs nog een rijder van de 209 km en dan heb je er al 160 km op zitten!!! Na nog een krampaanval en extreme druk onder mijn voet ga ik zelfs een stukje lopen, maar ben dan niet de enige meer.
Bovenaan is het voor iedereen lopen want het is daar steiler en de ondergrond veel ongelijkmatiger met grote stenen e.d.
Uiteindelijk ben ik maar liefst 1:45u onderweg geweest bij deze klim over een afstand van 9,5 km en 925 hm wat natuurlijk schandalig lang is en ben inmiddels 11:40u onderweg.

De laatste loodjes

Direct daarna een steile afdaling waarbij iedereen door het gras gaat wat niet of nauwelijks te fietsen is en diep in de modder weg zak, maar daarna de vertrouwde schotter. Na kort afdalen toch weer omhoog maar uiteindelijk de snelle afdaling richting de Gossausee. Deze afdaling is bijna 600 omlaag over iets minder dan 9 km lengte. Bij de Gamsjäger een uitgebreide verzorgingspost, ik neem daar flink wat te drinken. Verder even (bijna 5 minuten) zitten en smeer voor het laatst wat crème onder mijn voeten en pak mijn laatste paracetamol.

Dan de laatste langere klim gaat over ongeveer 5,4 km lengte en 450 hm. Deze kende ik nog van 2002 en 2003 maar dan vanuit tegengestelde richting. Ook bij deze klim is het constant tegen de kramp en pijngrens rijden, maar niet zo extreem als de voorgaande klim. Toch ben ik bijna 50 minuten onderweg over zo'n kort stukje, maar zonder pauze of krampaanval wat al een hele winst is.

Vanaf de top ken ik de afdaling uit 2002 en 2003 en weet dat deze goed te doen is muv een beekje waar ik even van de fiets af zal moeten. Op 1 of andere manier kom ik iets ervoor in de problemen omdat ik verkeerd uit kom als ik iemand inhaal. Consequentie is dat ik er even af moet en als ik op de fiets stap schiet de kramp opnieuw in beide benen en het enige dat mogelijk is, is me laten omvallen. Iets anders kan niet en daar lig ik dan languit en kan geen kant op. Diverse andere rijders stoppen even om te vragen of ze kunnen helpen, maar ik stuur ze door want getrek en gesleur aan mijn lijf lijkt me ook niets. Pas na 6 minuten kan ik weer op de fiets kruipen om het restant van deze afdaling te rijden.

De laatste post bij de provinciale weg laat ik schieten want heb voldoende bij me en weet dat het nu bijna gedaan is. Eerst een snel stuk met het verkeer mee om dan de schotter opgestuurd te worden. Hier nog even een hobbel van 65 hm maar dat mag zelfs voor mij die dag geen naam meer hebben. Het restant is voornamelijk over asfalt zonder echt klimwerk. Op de finish toch opluchting dat het gehaald is en voor de fotograaf steek ik 4 vingers op, want dat is dan het aantal finishes op deze afstand.
Verderop wordt ik opgevangen door o.a. Marga en Jan Weevers die al ingelicht waren dat het onderweg niet zo ging en hun geduld was ook aardig op de proef gestel want 14:22u was toch veel te lang. Snel wat cola en na 15 minuten richting hotel om de fiets af te spuiten en dan heel diep in de bus te verstoppen.
Snel douchen en zo vlot mogelijk naar beneden voor mijn halve liter bier waar ik dag dag vaak aan gedacht heb. Samen met Jan Weevers, Marion en Marga een hapje eten waarna Marga en ik nog even richting de prijsuitreiking lopen en (vergeefs) hopen op een prijs uit de loterij om daarna toch maar een keer mijn bed op te zoeken.

De dagen na de wedstrijd

Zondag:
Zoals altijd na een marathon slecht geslapen, want alles deed zeer die nacht. De trap af richting eetzaal is al een onderneming en ik voel me minimaal 80 jaar oud. Toch een uurtje later de bus in richting Seefeld voor wat dagen vakantie en herstel. Na 3 uur uit een bus kruipen is opnieuw een enorme opgave en menigeen zal zich daar afgevraagd hebben van welke berg is die lange gevallen......
In de middag toch een uurtje op de fiets gekropen maar dan blijkt ook dat mijn reet aardig zeer doet, maar redt het toch een uurtje met een hf gemiddeld van 109.
Daarna de grote beloning namelijk een authentiek bierbad gevolgd door een uurtje relaxen in stro. Vooral in het biervat is het heerlijk overleven met warm water met hop en andere bende, maar vooral de tap aan de rand van de ton is welkom. Eigenlijk moet ik er veel te vlot uit voor het uurtje stro.
Maandag:
Opnieuw een uurtje op de mtb, maar alles voelde nog extreem slecht aan.
Dinsdag:
Geen fiets gezien, maar vrij veel gelopen wat ook goed voor herstel is. Ik kon Marga bijna weer bijhouden.
Woensdag:
Toch zo'n 3 uurtjes getrapt met voornamelijk asfalt en 1 breed schotterpfad met relatief veel km's en weinig hm's (74,3 km / 915hm)
Donderdag: 2:45u met minder km's maar meer hm's, namelijk 43 km en 1.500 hm. Kon weer redelijk trappen. Qua hersteltraining wellicht te veel, maar de laatste dag van vakantie en dus ook mogelijkheid om in de Alpen te trappen.

Tot besluit en vooruitkijkend naar 2008

De klassering bij deze editie was plek 103 van de 173 finishers bij ruim 350 inschrijvers. Qua klassering en eindtijd kan en mag ik natuurlijk nooit tevreden zijn, want halverwege reed ik binnen de top 80 en een eindtijd van 13:30u had er in moeten zitten.
Maar zoals ik tegen anderen ook zeg: Als bestaat niet in de sport!
Door de warmte speelde opnieuw mijn voet op en daarbij een kramp gehad die in nog nooit in deze vorm beleefd heb. Ik hoop dit ook nooit meer te ondervinden want dit was wat dat betreft een ritje hel en terug.
Oorzaak van de extreme kramp weet ik niet, kan toch de warmte geweest zijn en een aandachtspunt voor de toekomst.

Was er niet niets positiefs deze dag?
Ja: 4e finish op rij uit 4 starts bij deze afstand wat een nationaal record is voor wat het waard is. Verder opnieuw een t-shirt in de kast en deze heb ik echt voor moeten lijden, maar van ellende wordt je alleen maar beter.
Dus kan ik 12 juli 2008 toch met vertrouwen tegemoet zien als de 11e Salzkammergut verreden zal worden. Het hotel is opnieuw gereserveerd.

Tenslotte mijn dank aan Evert die opnieuw zorgde dat de Scalpel probleemloos de ruim 200 km en 7.000 hm kon rijden !!

Groetjes Fred (ooit allemaal op een Scalpel)