Lanzarote, het eiland van het zwarte goud.

Soms dan moet je er wel eens uit, een beetje energie je lijf in laten stromen. Waar kan je dat beter dan op LANZAROTE. 1 van de 5 Canarische eilanden.
Al zo’n 12 jaar komen wij er en dit jaar wilde we het eiland gaan ontdekken op de mountainbike. Kijkend op de site over Lanzarote zien we ook een Mountainbikeshop in Costa Tequice, de plaats waar wij 12 dagen verblijven. Schoenen, Helmen, Camelbach, Pendalen en het RWP tenue mee in de koffers. "s Ochtend om 6.55 uur gaat het vliegtuig de lucht in en 3.45 uur later staan wij op het eiland Lanzarote. 24 graden en een heerlijk zonnetje. Koffers halen en met de taxi naar app Nautilus. De wegen zijn bekend maar ook hier is er veel geïnvesteerd in de toekomst. De wegen zijn weer wat beter en er staan ook nog meer appartementen complexen. Maar Nautilus is en blijft voor ons DE mooiste plek op aarde om 12 dagen te vertoeven.

De volgende dag gaan we naar de Mountainbike shop die we vonden op internet. "Wir sind am urlaub" staat er op de deur. Zullen wij dan niet kunnen mountainbike tijdens deze wel verdiende rust. We lopen over de boulevard en zien er een mountainbiker aan komen. Die is voor ons en vragen of hij nederlands praat. "No,I’am from England". Zijn mtb is een vrij nieuwe Trek 4100 en vragen waar hij deze heeft gehuurd. I rent it by "Bike Station" behind de post office. Gelijk er naar toe gelopen en ja hoor gevonden. Een leuk kleine shop, een overkapping met daar voor een aantal mtb’s. We lopen naar binnen en speken daar de persoon aan die de eigenaar blijkt te zijn. Het is Andreas uit Oostenrijk, en raken aan de praat. We huren beide een mtb, The Pink Lady een Specialized Hardrock Sport, die nog nooit gebruikt was, en ik The GIANT Men een Trek 4100. Ook vragen we of er tourtochten zijn uit gezet. Is er wel maar zijn moeilijk te vinden, is zijn antwoord. We vragen of hij ook als gids werk en dat doet hij. We spreken gelijk af voor de volgende dag en mogen de mountainbike’s als de pendalen er opgemonteerd zijn, alvast mee nemen.

De volgende dag vertrekken wij voor de eerste toer over het zwarte lava. Het is beslist geen lolletje het is zwaar, dat zwarte goud. Via Los Ancores, wat net boven Costa Teguise ligt, komen we via een mooie singel track uit bij Punta de la Tierra Negra. Deze track is over smal pad met aan weerzijde de zwarte stenen waar Lanzarote om bekend staat.

Het is een geweldige ervaring, maar we moeten super geconcentreed blijven want aan de rechterzijde van ons is er een afgrond die eindigt, zo’n 60 mtr lager, in de Atlantische Oceaan. Als we dit hebben overleeft vervolgen wij de track en gaan over een pad wat door auto’s gemaakt is. Nee, niet zo als hier in Nederland of Duitsland, gewoon over de keien heen, met af en toe een stuk wat redelijk begaanbaar is. We klimmen zo’n 55 meter en ik begin mijn armen te voelen. Het is absoluut anders dan in Nederland, maar de omgeving is werelds. Het is dan ook genieten als en een afdaling komt, maar ook daar zijn de zwarte lava stenen duidelijk aanwezig.

Na ongeveer een uur krijgen we een klim in het verzier. Eindelijk een gedeelte die je vooruit kan zien. Het is een klim die dwars door het landschap gaat en je 85 meter hoger in het zelfde landschap brengt. Natuurlijk weer voorzien van het nodige zwarte goud. Boven aan gekomen loopt het zweet onder mijn helm vandaan en vul ik het vocht weer aan vanuit mijn Camelbach, dat mag ook wel want het blijkt er 28 graden te zijn en geen wind. Via verschillende tracks komen wij onder aan de berg La Caldera om vervolgens bij de hoofdweg uit te komen. Door een droge rivier bedding steken wij de weg onderdoor en vervolgen onze weg richting Los Valles. De track is via een (motorcross) parcours.

We komen langs eenzamen huisjes die bewaakt worden door honden. Sommige lopen gewoon los maar vinden mountainbikers uit Nederland waarschijnlijk niet interessant genoeg en ze draaien weer om. Andreas wijst ons de hoogste berg van Lanzarote, de Penas Del Chache (670hm) aan, waar een militair kamp op zit. In het gebergte gaan wij links richting …… Ja zeg het maar, ik ben het spoor bijster, maar Andreas gaat gewoon door. En wij, wij volgen maar braaf. Wij gaan boven langs El Mojon om zo midden in het dorpje Teseguite te komen.

We zitten er een beetje door heen omdat wij eigenlijk, in Nederland, gewent zijn om vroeg in de ochtend te mountainbike en om een uur of 12 wel weer klaar te zijn. Nu is het 14.00 uur, zo.n 30 graden en nog niets gegeten. Ja, vanmorgen een stevig ontbijt, maar dat is al verbruikt. Een energi reep en nog wat drank en we zijn er weer, maar vragen wel of we richting Costa Teguise kunnen. Geen probleem en Andreas weet er een schitterende afdaling uit te halen en waar ik de km teller toch nog op zo’n 42 km top kan krijgen. Beneden aangekomen staat het zweet mij letterlijk op de rug en zie The Pink Lady naar beneden komen stuiven. Ja, zo droog is het daar. We gaan de auto weg weer op een andere locatie onder door en krijgen te horen van Andreas dat NU de mooiste Singel Track van Lanzarote komt.
Eerst en afdaling over een breed pad met mooie rotspartijen tussen door, daarna het rode zand en dan weer het bekende zwarte goud. Het voelt goed en als we langs een verlaten huis komen duiken we het pad af en komen op een Singel Track. Deze track gaat tussen de bergen Montana Saga en Montana Corona door. Ik moet zeggen dat ik ogen te kort kwam, zo mooi. Via vele bochten, verraderlijke kuilen, mul zand en water door wateringen die droog staan komen we weer in de buurt van Costa Teguise. Geweldig, maar vermoeiend. Onderaan deze track moeten we weer aan de bak en komen op een singel track die ons doet denken aan de foto’s die we zien in de mtb magazine’s, b.v. de transalp.
Een smal steil pad waar je net kunt lopen, die moeten we nu met de mountainbike volgen. Het is zo mooi, het is niet te beschrijven. We vervolgen de track en komen aan bij de laatste km. Nou rammelen op de mountainbike is geer pretje maar als je met geweld door elkaar geschut word in de laatste afdaling is dit iets minder leuk. Na 3.5 uur, 35 km 3n 480 hm bereiken wij weer het Bike Station van Andreas.
Moe maar met een mooie tocht in gedachte gaan wij naar ons appartement, waar we gelijk het zwembad in duiken. Een heerlijk verfrissing.

Uiteraard hebben we nog meer tracks gereden en zijn wij ook, in voorbereiding op EgmondPierEgmond over het strand naar Porto del Carmen (16km) gefietst en natuurlijk ook terug. Het is een pracht eiland, maar het moet je raken. Wij gaan volgend jaar weer terug en zullen dan zeker weer een aantal tochten gaan rijden. Natuurlijk kan je ook op eigen gelegenheid het landschap verkennen, maar wees er op bedacht dat de mooiste tracks moeilijk te vinden zijn.

Ben je benieuwd ga dan naar www.mylanzarote.com  en je beland alvast in een hogere mountainbike sfeer.

Veel Plezier, The Pink Lady en The GIANT Men