Salzkammergut 2004 (pain has a name tour)

Door Fred van Zetten

Het verhaal begint een jaartje terug als ik met Jan Weevers (bekende toprijder uit het nationale circuit) zit te eten na onze 100 km tocht. We zijn het er over eens dat we in 2004 onze doelen maar moeten verleggen en voor de "echte" afstand moeten gaan.
In de winter krijg ik nog anoniem een ansichtkaart met 220 km toegestuurd waar ik dhr Weevers nog steeds van verdenk. Hoe dan ook: op 10 juli gaan we mee maken wat "Einmal Hölle und Zurück" betekent.
Zelf vooraf redelijk wat getraind op duurwerk met oa weekje Tenerife, wat marathons, wat toertochten van 200 km en de LCMT (tijdens het clubweekend) gedaan. Maar echt trainen voor zoiets is toch lastig want hoe voelt 15 uur aan?

Daarnaast vooraf bij Evert  wezen buurten om het "Alpenproof" te maken (oa. iets kleiner tandwiel voor en een 11/34 achter ipv 11/32)

Donderdag

Op donderdagochtend een uurtje of half 8 de bus in en onderweg bij Frankfurt flink regen (een voorteken?), aantal files zodat we (Marga en ik) het aardig zat zijn als we aankomen. Het is dan al tegen 7 uur in de avond! Gelukkig terrasweer (30 graden) en de lokale Italiaan overvallen. Daar ook een aantal andere Nederlandse rijders die in Bad Goisern neer gestreken zijn.
In de nacht van donderdag op vrijdag wordt ik midden in de nacht wakker van hevig onweer en slagregens die de weersomslag inluiden. In ieder geval thuis al goed gegokt om voor banden met redelijk wat profiel (Schwalbe Black Jack) te kiezen.

Vrijdag

Overdag de tijd een beetje doden met een licht fietstochtje naar Hallstatt zo'n 10 km verder op en daar de toerist uithangen. Terug in Bad Goisern een hoop geschreeuw vanaf een terras en daar zitten Sakia en Jeroen Neevel, Marcella Mennes en Jeroen Wentzel van mtbmarathonteam.nl. We schuiven aan en blijven maar lang zitten want het regent weer.
Later die dag de spullenboel zoals transponder, nummerplaat etc ophalen wat lekker snel gaat, want binnen 5 minuten is alles geregeld.

Om een uurtje of 6 begint de z.g. pastaparty op het plein waar de enorme feesttent staat en het heel druk is. Gelukkig nog net plek en de pasta smaakt meer dan goed. Een aantal kanshebbers voor eremetaal wordt voorgesteld en dan langzaam richting hotel want de volgende dag toch erg vroeg op. Op de kamer alle spullen nogmaals checken en alles op volgorde klaarleggen in de hoop de volgende ochtend niets te vergeten. Tegen beter weten in toch proberen te slapen, maar lukt niet echt want ben toch gespannen voor wat moet gaat komen. Iets wat bij normale marathons niet het geval is. Daarnaast hoor ik het regelmatig regenen waar ik ook niet vrolijk van word.

Zaterdag

Om 03:45u gaan de 2 wekkers af en vlug de kleding aan. Prop al vast een banaan in m'n mik en richting het plein want daar kan je vanaf 4 uur ontbijten. Van alles te krijgen en neem wat licht voer en is het wachten tot 5 uur. Een vreemde sfeer hangt er en eigenlijk ook bizar om met ruim 200 man te wacht tot het krieken van de dag. Paar minuten voor de start gaat iedereen op zijn plek staan en geen geduw of gestress om vooraan te staan want in 200 km kan je wel wat goed maken.

Om exact 5 uur van start en ik zie in de verte de kop er toch aardig hard vandoor gaan. Na iets meer dan een kilometer gaat het flauw omhoog over asfalt en na 10 minuten begint het echte werk en zie nu al mensen naast de fiets lopen. Voor die rijders/lopers kan het wel heel erg lastig worden denk ik bij me zelf. In iets meer dan 4 km worden de eerste 435 hoogtemeters gepakt, dus gemiddeld ruim 10% maar met enkele uitschieters richting 20%.
Na een klein half uurtje de eerste snelle afdaling over de bekende "schotter". Zonder risico nemen gaat het nog hard en binnen een uur staan er al ruim 20 km op de teller, maar dat gemiddelde daalt snel als de volgende klim komt die over een mooie singletrack gaat richting "de Ewige wand". In krap 3 km weer 350 hoogtemeters te pakken. Het normaal zo mooie uitzicht vanaf deze wand is teleurstellend met alle bewolking. In de tunnel nog vol een flitser in mijn gezicht en de fotograaf Gerko de Graaf roept: ik heb je.

Dan afdalen richting Bad Goisern om de eerste (van de 2) extreem gore afdalingen tegen te komen. Door de overvloedige regenval en vele trainingsritten is het 1 grote bagger bak waar fietsen vrijwel onmogelijk is, althans ik neem het risico niet. Een enkeling die het probeert zie ik achterstevoren omlaag glijden. Erwin van Heiningen (collega marathonrijder) komt ook langszij geskied met fiets en roept nog "leuk hè die marathons…". Inderdaad lachen als het niet te serieus neemt. Voor de toeschouwers moet het ook leuk zijn want anders komen die niet zo vroeg hun bed uit, want het is dan nog voor zevenen en ze staan er al om de rijders toe te juichen.
Onderaan staat een vrijwilliger klaar om bikes af te spuiten en ik laat snel het draaiend gedeelte schoonmaken.

In Bad Goisern (30 km zit er dan op) uitgebreid eten pakken en vooral die broodjes met zeezout er op smaken prima want alleen op bananen en gel is me vooraf sterk afgeraden en wordt je wel heel flauw van.
Dan op weg voor de volgende klimstukken die ik nog ken van de "korte" afstand uit 2002 en 2003 en die lopen lekker over de bekende paden en hooguit 8% stijging dus lekker trappen geblazen. Inmiddels Erwin weer bijgehaald en Niels Dijkstra is er ook bij en met z'n drieën op fietsen en wat kletsen met elkaar.
Vanaf de z.g Blaa Alm mogen we de ski piste af en alweer een modderbaan stijl naar beneden. In tegen stelling tot m'n metgezellen zoek ik een ander stuk op door het hogere gras en kan daar wel redelijk normaal beneden komen. Onderaan wacht dikke vette brei van 10 tot 20 cm diep.

Bij de volgende verzorging weer volop eten te krijgen en sla voor de zekerheid ook wat gelletjes voor onderweg in en snel weer op pad. Een lang stuk voornamelijk flauw naar beneden tot 60 km punt om bijna 500 hoogtemeter in ruim 5,5 km voor de kiezen te krijgen. Daar weer wat eten en richting het mooiste gedeelte van deze marathon. Een afdaling van totaal 7 km lengte met een gedeelte afgezet met grote vangnetten want op minder dan een meter naast de single track een afgrond van 200 meter diep. Dit gevolgd door een rotsafdaling door het bos heen van ruim 2 km en 15% gemiddeld. Ongelofelijk wat een afdaling en een genot om met m'n fully hier naar beneden te stuiteren. Mijn voornemen om rustig af te dalen vergeet ik maar gemakshalve.

Terug in de bewoonde wereld (vlak bij Bad Ischl) en staan de leden van mtbmarathonteam.nl langs de kant te schreeuwen en ik roep dat het lekker gaat. Samen met Niels beginnen we aan de langste klim van deze marathon want we moeten van 500 naar ruim 1200 meter klimmen. Het begin lekker rustig over asfalt, maar dan in minder dan 2 km krijgen we 250 hoogtemeters voor de kiezen over onverharde ondergrond. Fietsen lukt nog wel, maar wel op kleine blad voor en groot achter. Bij elkaar duurt het ongeveer 1½ uur tot we bij de top zijn (950 meter klimmen met enkele stukjes afdalen tussendoor). Op grote afstand kan je al horen waar je naar toe moet want de diskjockey doet flink zijn best om de toeschouwers te vernaken. Boven aan wat eten pakken om aan het begin heel steil (gemiddeld 15%) af te dalen.

Via wat normalere schotter een technische stuiterafdaling en in poging mij bij te houden krijgt Niels een stootlek (fully rules). Dan een stuk dwars door een bos heen, maar dat is dankzij het prachtige weer van de laatste weken veranderd in een zeephelling zoals je zeldzaam ziet. Wat een bagger bende en dankzij de bike in mijn handen kan ik overeind blijven want het is alleen maar glijden door diepe brei heen. Over 600 meter lengte ruim 120 meter omlaag glijden en moet wel heel erg leuk geweest zijn voor de vele toeschouwers. Onderaan opnieuw mijn fiets laten afspuiten en richting finish. Na 6:45u zit de eerste ronde er op wat normaal een complete marathon is, maar nu het knopje om voor ronde 2.
Dit niet voordat ik ruim geluncht heb en even gezwaaid naar mijn "fans".

Ronde 2

De eerste klim loopt al wat minder soepel dan in de eerste ronde en moet zelfs heel even de fiets af op het steilste stuk. Tot overmaat van ramp begint het te regenen. Ik blijf optimistisch en denk dat het maar even duurt en trek dus geen regenjackje aan. In de afdalingen toch wel erg koud. In het dorpje Laufen komt Gerard de Bruin (2-voudig finisher 220km) naast me fietsen om me een hart onder de riem steken maar na een paar minuutjes haakt hij af en mag ik weer gaan klimmen. De klim richting Ewige wand een stuk lastiger want niet alleen zijn het de benen die zwaarder aan voelen maar de passage van de 100 km rijders hebben hun sporen achter gelaten.
Bij de Ewige wand nu helemaal niets meer te zien behalve mist en regen en tijd om regenjack toch maar aan te trekken. De modderafdaling nog slechter dan 7 uur eerder en in het dorp aangekomen ziet het er triest uit qua weer en ondanks dat staan er nog steeds heel veel mensen langs de kant om ons aan te moedigen.
Richting de Blaa Alm weinig spannends, maar de afdaling gaat net even anders dan gehoopt want ga flink onderuit en schuif nog ruim 30 meter op mijn rug door over natte gras en drap en moet omhoog klunen om fiets weer op te pakken.

Bij de volgende post biedt men aan mijn fiets schoon te maken, krijg ook warme thee en neem een broodje met pittige vleeswaren. Mag ook gaan zitten op een bankje, maar begin daar maar niet aan want anders had er nog gezeten. Met de fiets in showroom conditie (klasse wat die mensen allemaal voor je doen) stukje raggen naar beneden en in de volgende klim komt Niels weer langszij en even later rijdt hij toch weer bij me weg. Gelukkig is er weer de mooie afdaling zodat ik weer bij hem terecht kom.

In Reiterndorf staat Johan Neevel klaar en maakt mijn bril nog schoon en komt de laatste zware beproeving. Op het steile gedeelte moet ik passen en laat Niels gaan en rij eigen tempo zonder druk te maken over klassering of iets dergelijks. De rest loopt eigenlijk nog steeds boven verwachting en de man met de hamer lijkt ATV te hebben want ook hier kom ik hem niet tegen.
In de laatste afdalingen geen risico nemen en voor de laatste keer door de baggerbak naar beneden glijden zodat de bike weer op 14 kg uit komt. De honderden meters al mijn feestje vieren want deze klus zit er op en op de finish lekker uit mijn dak gaan. Ik voel me totaal niet moe en zou bij wijze van spreke zo door kunnen.

Door veel mensen gefeliciteerd waaronder Jan Weevers die al gedoucht heeft want die was ruim 2 uur eerder binnen en daarmee nieuwe maatstaven voor de Nederlandse deelnemers gezet heeft.

Na een klein half uurtje richting hotel en ik bof met de hoteleigenaar want die spuit mijn fiets voor me af om daarna de Kärcher op mij te zetten want zo het hotel inlopen zou hij niet echt leuk vinden.
Een heerlijk warme douche en daarna koffie met een broodje ham zorgen ervoor dat ik me kiplekker voel en na wat telefoontjes trakteer ik mezelf op ene paar halve liters om uiteindelijk mijn bed op te zoeken.

Een paar cijfers van deze rit:

• Afstand 210 km
• Hoogtemeters 6.850
• 1e ronde 6:45u met Hf gem 143 en Hf max 166
• 2e ronde 7:52u met Hf gem 131 en Hf max 160
• Gemiddelde snelheid 14,4 km/u, maximale snelheid 63,1 km/u
• Energieverbruik 12536 kcal
• Gemiddelde temperatuur 11 graden
• Hoogste temperatuur 15 graden
• Laagste temperatuur 9 graden

Day after

Van slapen weinig terecht gekomen want de benen deden toch wel erg zeer en ben zo stijf als een 80jarige. Die dag lekker gevuld met kijken naar het WK marathon (met Bart Brentjes die een 3^e plek pakt), relaxed plaatjes schieten en tussendoor op het terras zitten.
Belangrijkste die dag is natuurlijk het fel begeerde T-shirt ophalen, want daar was het toch allemaal om begonnen.
Aan het eind van de dag nog een stukje uitfietsen in de buurt. Na een klein uurtje is dat afgelopen want het begint weer te regenen en dat heb ik genoeg meegemaakt en vlieg naar binnen.
’s Avonds als afsluiter uit eten en de volgende dag nog even 1000 km in de auto en zit het er helaas weer op.

Tja, en volgend jaar? Dat zien we tegen die tijd wel weer, maar zo’n lange afstand rijden heeft toch wel iets.

Fred