Verslag Mountainbike in Ehrwald. (Op 1000 mtr hoogte)

The GIANT Men en The PINK Lady zijn van 16 juni t/m 1 Juli naar Oostenrijk gegaan om daar een vakantie te houden. Ook wij zijn nu zo verslaafd aan mountainbike dat jaren lang zonnen in Griekenland nu plaats moet maken voor mountainbike in Oostenrijk. Aan gekomen in het hotel in Ehrwald (1000mtr hoog) werden wij ontvangen door een zeer vriendelijke Oostenrijkse dame in kledendracht. Het gevoel van schnaps zat er gelijk goed in. Nadat wij onze koffers hadden uitgepakt zijn wij eerst even een tukkie gaan doen. Na zo’n 10 uurtjes onderweg met de auto was dat heerlijk. ‘sAvonds een goede diner en om 20.30 uur kwam onze mountainbikegids om het 1 en ander te bespreken voor morgen. Uiteraard hebben we de namen Henny en Irma Roepert laten vallen. Nou die wist hij maar al te goed te herinneren. De gids is een aardige vent die volgens ons alleen maar aan sport doet. Na wat vragen blijkt hij ook nog trainer te zijn van een skischansspring team van Garmische te zijn. Hij had er zin in, dus wij vroeg naar bed om lekker uitgerust aan het mountainbike in Oostenrijk te beginnen.

18 juni

De eerste dag ja hoor, bewolkt en regen. Maar Hollanders blijven optimistie’s want na regen komt zonneschijn. En ja daar kwam die koperen knikker. Voor de start van de rit moesten wij naar Lermoos fietsen, zo’n 3 km van Ehrwald vandaan. Daar aan gekomen bleek al gauw dat er vele een grote mond hadden maar als het er om gaat haken ze. 6 personen waren komen opdagen en deze werden nog verdeeld over 2 groepen. Wij zijn bij de groep midden aangesloten, samen met nog 2 Belgen, ook man en vrouw. Waar willen jullie heen was de vraag van de gids. Keinne aannoeng, oke wie mache eine tolle tour, antwoorde hij. Eerst zo’n 700 mtr klimmen, daarna een pauze in de Hochfeldern Alm hutte (1753 H mtr) Dan weer wat afdalingen, zo’n 300 mtr en hop naar de de Seebensee op 1670 mtr. Wij moeten zeggen dit was de moeite en alle pijn die wij hebben geleden absoluut waard. Een meer, hoog in de bergen omringt door een mooi natuur schoon. Geweldig !! Ja en dan moet het toch gebeuren, naar beneden. Natuurlijk niet in 1 keer, nee gewoon nog een paar klimmen erbij, mooie punten om te stoppen en om over het dal heen te kijken en dan via de skipiste en een paar pittige singel tracks terug te komen in Ehrwald. PPPFFFF het zweet stond op onze voorhoofden. Niet van inspanning maar wel van een beetje angst. Voor ons zeer pittig, maaaaar we hebben het gedaan en wederom onze grenzen verlegt. In het hotel wat gezellig met z’n vijven gedronken en toen hup naar onze kamer. Nee, niet voor de s.. maar voor de gegevens van onze Polar. Wat geeft hij voor een info. Aangesloten op de laptop en kijken. Zo!, dat is geen Holland of Sauerland. Nee dit zijn echte mountainbike meters en uurtjes. Voor diegene die nieuwsgierig zijn geworden:

• Totaal: 32 km
• Tijd: 2.30 uur
• Hoogte verschil: 1130 mtr
• Stijging: 6.5%
• Max. Stijging 16 %

Ps moest wel eerst Fred v Zetten bellen om de tabellen aan te passen, deze stonden nog op Hollandse hoogte meters (max 1000 mtr) omdat wij pas op 1000 mtr hoogte beginnen. Fred bedankt.

2^e dag Technische training en toer.(19 Juni)

Vandaag ziet het weer er niet erg goed uit, er word dan ook een uur later gestart. De groep is groter dan gisteren en er word besloten om eerst wat techniek bij te brengen. Allereerst balanceren met de mountainbike, gewoon remmen inknijpen en stil staan. Nou dat valt niet mee, maar het lukt aardig. Daarna je voorwiel en achterwiel omhoog trekken om vervolgens een stop te maken, je voorrem inknijpen en het achter gedeelte van de mtb om hoog te gooien. Nou dat viel zwaar tegen, je moet vertrouwen in je zelf hebben en in de remmen. Na wat enig gestuntel moesten we met z’n tienen in een afgezette vierkant van 5X5 mtr en daar balanceren en het elkaar zo moeilijk mogelijk maken. Wie 3x met een voet de grond raakte moest er uit, net zolang totdat er 2 over bleef. Ik moet zeggen dat als je met zovele in zo’n ruimte rijd gaat het absoluut beter. Helaas was België hierin het best en kon ik hem er niet uitrijden. Daarna moesten we wat hindernissen nemen en tussen 2 planken doorrijden, die 20 cm uit elkaar lagen. Hierbij gaf hij aan dat dit een brug was die wij vandaag tegen zouden komen. Het aanraken van de planken moesten we vergelijken met naast het bruggetje rijden, of te wel je valt in het water.

Na deze techniek trainingen zijn we gestart voor de toer. Deze begon in Bibewier met een fikse klim naar 1520 mtr hoog de Bremstattkopf op. Dat werd voor ons dus weer een uur alleen maar klimmen over schrotter paden die net nieuw aangelegd waren. Dat betekend dus dat er nog vele keien niet op hun plaats liggen en dat je goed moet zoeken naar de ideale lijn. Daar aangekomen kregen wij uitleg over afdalen op een singel track en moesten wij er aan geloven. Ja, het zadel moest zelfs een stuk naar beneden, dus sleutelen daar boven op die berg. #$%(*& Wat viel dat tegen, gelijk bij het oprijden van de single track lag daar zo,n #$!%%^& rotsblok. Precies voor mijn voorwiel en ja hoor daar ging The GIANT Men en lag nog binnen de 5 mtr naast mijn mtb. Opgestaan en weer verder, of dat er niets aan de hand was. The PINK Lady moest weer zo nodig het struikgewas in om vervolgens tegen een boom tot stilstand te komen. Ja die training hadden zijn vruchten afgeworden (letterlijk en figuurlijk). Uiteindelijk hadden we het onder controle en was de afdaling van 1520 mtr naar 1200 mtr geweldig. Onze armen waren niet zo blij, die gaven toch een blijk van ongenoegen door dat de spieren en handen zeer begonnen te doen. Een pauze in het Walhaus Talblick in Biberwier was dan ook een fijne uitkomst. Lekker wat eten en drinken en daarna weer verder, natuurlijk weer via single tracks en mooie paden. Ook nog een paar snelle afdalingen over de skipiste. Uiteindelijk kwamen we weer moe maar met onze grenzen verlegend en voldaan aan in Lermoos waarna we naar ons hotel in Ehrwald zijn gegaan. Een cappuccino en taart genomen en even een uurtje de oogjes dicht. We waren echt moe maar voldaan.

Zondag 20 juni

Een dagje voor ons zelf, lekker luieren en de omgeving verkennen met de auto. Het is een mooie omgeving en als je de motor mee zou nemen kan je je heerlijk uit leven met de vele bochten die er zijn.

Maandag 21 juni.

Het heeft behoorlijk geregend afgelopen nacht. We gaan weer naar Lermoos waar zo’n 20 mountainbikers staan te trappelen om te mogen trappen. Er worden 3 groepen gemaakt, beginners, gevorderden en de KANNONNEN. Wij mogen dit keer met Walter (groep 2) mee, een gids die niet veel zegt, alleen wanneer het nodig is, maar laat zien wat mountainbike is. Ook hij begint met een klim, deze gaat via Ehrwald Schanz, een singel track om vervolgens een klim aan te gaan van zo’n 525 hoogte mtr’s om de Pollerkopfe. Deze klim was op een breed schrotter pad met als beloning een mooi uitzicht over de Eibsee. Een meertje (op 941 mtr hoogte) dat in Duitsland ligt. Via een mooie singel track van 2.8 km naar beneden om vervolgens zo’n 3 km voor Ehrwald weer een klim te maken naar de GamsAlm hutte, die op 1300 mtr hoogte ligt. Na een heerlijke Bikers Best salade ( gefrituurde kip met toast, rouwkost) en een heerlijke appelsap voor The GIANT Men en een goed gevulde goulashsoep voor The PINK Lady zijn wij er weer klaar voor voor wat er nog gaat gebeuren. Gelijk een pittige afdaling over een modderpad. Ja we worden echt smerig. Dat word straks de MTB’s wassen en klaar maken voor morgen. De toer was niet zo lang 25 km met 795 hoogte mtr’s, maar de vele singel tracks deden een behoorlijke aanslag op armen. We waren dan ook blij dat we na 5 uur ons konden trakteren op een heerlijke cappuccino met wederom heerlijke taarten van het hotel.

Dinsdag 22 Juni

We hebben er zin in we gaan nu zelf een route rijden. Dat uitzicht over de Eibsee speelde nog steeds door onze gedachten, daar wilden wij een toer omheen maken. Aan de receptie gevraagd of er een route was die om de Eibsee heen gaat. En ja hoor die is er. Nou uitdraaien en .... Hoeveel km en hoogte meters heeft deze tocht ? 43 km 1043 Hm en 4 uurtjes trappen, moet kunnen. Het hoogte profiel gaf aan dat we gelijk behoorlijk aan de bak moesten en dat wilden we niet. Eerst lekker warm trappen en dan klimmen, dus de route tegen de richting in gereden. Via een achter het dorpje Ehrwald liggend pad kwamen we bij een camping terecht waar we doorheen mochten. Vandaar begon de toer naar de St Anna Kapelle via de eerste singel track naar de hoofdweg richting Garmisch (D). Daar over gestoken via een mooi pad langs de rivier de Loisach kwamen we bij een oversteek over de rivier. Nu denk je misschien een brede brug, nee helemaal fout. Het waren 2 lange bomen die zo’n 25 mtr lang waren, voorzien van een leuning ? en wat dwars planken. Doe je best, fiets op de schouder en naar de overkant. De brug wiebelde alle kanten op en dat snel stomend water onder je is ook niet echt goed voor de concentratie. Maar we zijn droog aan de overkant gekomen en konden onze toer weer voort zetten. Je kon zien dat deze toer niet echt vaak gereden wordt wand het gras stond op sommige stukken 2 kontjes hoog en we moesten nog beginnen. Door rijden dus, en het tempo lag lekker hoog gezien Garmisch lager ligt. Na de grens van Duitsland te zijn gepasseerd kwamen we aan bij Griesen en werden wij via het Nudelwald om de Otenberg (1174 Hm) gestuurd om vervolgens over te steken naar het Zierwald. Een fijne klim liet ons weten dat het nu gaat beginnen. Nadat we door de hekken zijn van het Zierwald worden we getrakteerd op een schitterend stuk natuur. Mooie groene weiden die op heuvels liggen met daar achter de het zicht op de Zugspitze (2985 Hm). Nadat we zo’n 3 km en 200 Hm verkeerd waren gereden hebben we ons op een mooie singel track naar beneden getrakteerd. We wisten dat we onderaan bij de Eibsee weer omhoog moesten maar hadden er geen spijt van. Stenen, wortels, bladeren en zand, het kon niet op. Uiteindelijk hebben we weer de route opgezocht en zijn geheel om de Eibsee heen gefietst. Mooie panorama’s over het meer, geweldig. Het meer ligt op 941 Hm en de Hochtorlenhutte, waar wij een pauze wilde houden. Er moest dus weer geklommen worden, over de Schwarzwand, de grens met Oostenrijk (1476 Hm) naar de Hut op 1459 Hm. Nu hadden we gezien dat er 100 mtr gelopen moest worden, maar dat het zo stijl zou zijn hadden we niet gedacht. Slepend met de Mountainbike gingen wij omhoog. Aangekomen bij de Hochtorerlenhutte hadden wij het gevoel van "NEE niet hier" een pauze. Dus door trappen maar weer. Inmiddels waren wij al zo’n 3.5 uur onderweg en een pauze was eigenlijk wel op zijn plaats. We dachten dat we het juiste pad volgde maar ...? Nee, na 5 km konden we weer terug. Einde pad. We waren moe en konden via een eerder genomen singel track naar beneden. Dit hebben we niet gedaan en volgde het pad. Waar zitten we eigenlijk, de oriëntatie werd minder. Na wat rondzwerven kwamen vlakbij de Ehrwald Zugspitzbahn. Vandaar waren we weer op de goede weg terug en over mooie smalle paden, we hoefde niet meer mee te trappen kwamen we uit in het centrum van Ehrwald, zo’n 500 mtr van ons hotel. 43 km, 4 uur en 1043 Hm zou deze route zijn. Voor ons was het uitgekomen op 60 km, 5.10 uur en 1245 Hm. Geweldig maar wel zwaar.

Donderdag 24 juni.

Vandaag wederom een eigen toer en wel Von Ehrwald um den Wannig. Een berg die zo’n 2493 hoog is. Gelukkig gaat de route er omheen en zal ter hoogte van Nassereith/Aschland de berg door gestoken worden richting Marienbergjoch (1789 hoogte). Zover is het nog niet. We starten om half 10 vanuit ons hotel richting Biberwier. We worden gelijk weer omhoog gestuurd om via het Schmittenwald bij de Weisensee te komen. Een klein meertje wat in een schitterende omgeving ligt. We stoppen even om van dit uitzicht te genieten. We vervolgen het pad en komen via na 10 km boven het Zichgeleblick. We kijken over de weg die met een haarspeldbocht richting Fernstein gaat. Wij moeten rechtsaf om via een kort en smal pad om beneden te komen. Aangekomen bij de weg kunnen we links richting Nassareith en rechts naar de Fernpass. We steken de weg over gaan rechts over een parkeerplaats die we van bovenaf hadden gezien, om vervolgens haaks links te gaan om verder af te dalen naar Slot Fernstein. Dit gaat over een mooie smalle afdaling met veel stuurwerk om vervolgens bij het slot langs een camping te gaan. Van hier af is het vrij simpel om in Nassareith te komen, een klein dorpje wat onder in het Rifftal ligt. We moeten even zoeken naar de juiste weg die ons moet brengen naar het hoogste punt voor vandaag, Marienbergjoch. We komen terecht op de enigste natuurlijke Rodelbaan van Europa, althans dat zegt het spandoek wat over de weg hangt. Er moet al behoorlijk geklommen worden, echter het is op asfalt. Na zo’n 3 km staat er links een bordje met Marienberg Hutte 1622 Hm, 1.40 uur. Dat word gewoon dus ruim 2 uur klimmen. Wij kunnen jullie vertellen dat het inderdaad alleen maar klimmen was. Het was 1.25 uur klimmen over een afstand van 7.1 km en we moesten 675 mtr hoger uit komen. Bij de hut aan gekomen hebben we ons getrakteerd wederom op een overheerlijke goulashsoep en een appelsap. Na een pauze van een half uurtje zijn we weer verder gegaan om de laatste 190 Hm over 1.2 km te over winnen. Dit zijn beslist de zwaarste hoogte meters geweest van onze vakantie, we hadden beter door kunnen rijden, de benen branden vreselijk en de spieren stonden op springen. Het deed gewoon zeer, het was afzien. Maarja als je boven bent moet je ook weer naar beneden en dat gaat makkelijk. Althans dat dachten we. Zijn ze een nieuwe weg aan het aan leggen. Diepen tracktor sporen belemmeren ons om een leuke afdaling te maken. Ja we komen zelf een bordje tegen waar opstaat dat de mountainbike route gespert ist. Zouden we dus eigenlijk terug moeten, mooi niet en er zit niets anders op dan een stuk dwars door de modder en bagger en een riviertje te lopen. Tot onze knieën zaten we onder de modder, maar we blijven lachen !? Uiteindelijk zijn we via de skipiste naar beneden gereden en zijn zo weer veilig en zonder schade heelhuids bij het hotel weer aangekomen. Was die van Dinsdag zwaar, deze was voor ons althans extreem zwaar. Na 4.13.25 uur, 42.5 km en 1620 Hm zijn we de sauna in gegaan en voelde ons helemaal gesloopt.

Vrijdag 25 Juni.

Vandaag doen we rustig aan, " Rondom de Daniel (Plansee ronden) een korte toer met weinig hoogte meters. Teminsten, zo staat het in de folder 46 km en 380 Hm. Een mooie tocht. We vragen een uitdraai en tot onze verbazing zien we een verschil in de hoogte meters. In de uitdraai staat n.l. 729 Hm. Ja, we doen het toch maar wel want we willen op de mountainbike. Via het bekende pad, voorons, naar de St. Anna Kapelle, over het houten bruggetje over het riviertje Loisach naar Griesen. Daar steken we de weg over om vervolgens langs snelstromend riviertje langzaam te klimmen, van 816 meter naar 981 Hm. Absoluut een mooie weg, maar de regen komt met bakken uit de lucht vallen en we moeten een 10 minuten schuilen. Het blijft regenen dus gaan we verder en komen uit bij de Plansee. Een geweldig uitzicht, nog mooier dan alle eerdere seeen die wij hebben gezien. Er is een alternatieve route die onderkant van de Plansee loopt. De route zelf loopt langs de doorgaande weg waar vele auto’s overheen rijden. Een mooi pad, eigenlijk een singel track van 10 km langs de See voert ons met veel stuurmanskunst naar het einde van de Plansee, om vervolgens weer een klim te krijgen. De zon begint weer te schijnen en het wordt al gauw weer lekker warm (24 gr) We zakken af richting Heiterwang om vervolgens via de Panoramaweg langs Bichlbach, Lahn in Lermoos te komen. Vandaar pakken we de kortste weg naar Ehrwald, de mountainbike’s zien er uit als of ze door de modder heen gehaald zijn en hebben een wasbeurt verdient. Na 3.29 uur, 50 km en 710 Hm vinden wij het genoeg voor vandaar.

Zaterdag 26 Juni.

In Nederland hadden we op internet gezien dat er een MTB Marathon zou zijn op 26 juni in Kirchberg, zo,n 250 km vanwaar wij zitten. Moet kunnen, die afstand rijden we ook voor de RWP Marathon. WWW.SOG-SPORT.DE zou er 1 in Seefeld organiseren. Nou dus niet. Een week voordat we op vakantie zouden gaan kocht ik het Deutse Mountainbike BIKE en daar stond de aankondiging van de Marathon in Seefeld. Vandaag gaan we ons dus inschrijven voor de Marathon in Seefeld. Daar aangekomen was er een groot festival terrein met van alles. Stunts met de MTB, Wantklimmen, Beachvollybal, Stands met materialen voor alle outdoorsports en nog veel meer. Om 14.00 uur kunnen we inschrijven, dus daar naar toe gelopen. Er staan zo’n 7 Mtb’s voor ons om in te schrijven. Stres kennen ze volgens ons niet, want de start bordjes waren wel gedrukt, maar er moesten nog gaatjes in gemaakt worden om deze bordjes aan het stuur te bevestigen. Wij zeiden tegen elkaar, "dat word nog wat als er zo’n 1000 inschrijvers komen. Ook de pakketten moesten nog gevuld worden met allerlei reclame. Er zijn 2 personen, 1 voor de inschrijving en 1 voor het aangeven van de info en startnummers. Ze blijven lachen en hebben het goed onder controle. Er is geen slecht woord te horen, een ieder heeft er goedveel zin in. Binnen een half uur hebben wij onze nummers, 228 en 229 voor de kortste strecke. We blijven nog wat rond lopen, het is echt gezellig en we hebben er zin in om deze Oostenrijkse Marathon te rijden. Wat staat ons morgen te wachten ?? We gaan om 16.00 uur weer richting Ehrwald, naar ons hotel en duiken gelijk de sauna in. HEEEEEEEEERLIJK !!!!!!

Zondag 27 Juni MARATHON DAG !!!!!!!

De wekker loopt af om 6.30 uur, ontbijt was geregeld en om 7.15 uur zaten we in de auto richting Seefeld. Om 8.30 uur daar aangekomen waren wij, zoals vaker gebeurt 1 van de eerste. Het was erg rustig, auto geparkeerd en even kijken waar we moeten starten. Op een mooie grote plaats onder de springschans was de start. Kijken hoe we evt zouden rijden. We krijgen toch niet gelijk die klim ???? Nee, dat zal toch niet. We werden al een beetje zenuwachtig en moesten beide nog wat gewicht kwijt. Altijd makkelijk zo’n bus van de baas, een emmer en een paar plastic zakken. Zo dat ruimt op. Het werd al wat drukker, maar om nou te spreken van vele mountainbikers, nee niet echt. Om 10.00 uur zou de start zijn, dus om 9.30 uur naar het startveld. Niet druk, maar er is beweging. Zo’n 45 MTB"s zijn daar aan het rondjes draaien, DIE klim aan het bestijgen en een beetje warm fietsen. Moeten we dan toch daar omhoog ???? Om 10.00 uur staan er 220 mountainbikers aan de start. Niet die aantallen die je gewend bent in Duitsland of België. Wat, een toertocht in Nederland heeft 3x zoveel. We worden toe gesproken door de organisator en is blij met de grote opkomst en legt het een en ander uit. Inderdaad we moeten gelijk DIE klim hebben. Maar liefs 220 inschrijvingen, een record. We kijken elkaar aan. Om 10.15 uur wordt het startsein gegeven en ja we gaan in de groep mee omhoog. Het is toch nog dringen en moeten even afstappen, een stukje lopen en dan weer op de mountainbike. De klim is zwaar, maar we komen boven. Ik laat The PINK Lady voor wat ze is en The GIANT Men gaat zijn eigen tempo rijden. Heerlijk, even stoempen. Een mooie afdaling volgt en we steken de weg onderdoor richting Mosern. Er volgt weer een lange klim die overgaat in een singel track en vervolgens zo stijl word (25 %) en stenen dat er door iedereen gelopen moet worden. Het is een stijging van 160 Hm over 3.2 km. Boven aangekomen vervolgt de singel track, maar dan naar beneden. Over boomwortels, grote stenen en jawel ook los zand kunnen we ons stuurmanskunst tonen. Het gaat allemaal goed en komen veilig beneden. Ik, The GIANT Men heb dit niet alleen gedaan maar door dat er een jochie van zo’n 13 jaar samen met zijn vader voor mij uit gingen kon ik het juiste spoor volgen. Het ging echt lekker en kon ze ook na deze afdaling goed volgen. Bij de eerste stop moetsen zij bijtanken en ging ik verder. Ik was weer helemaal alleen in de natuur en kon weer mijn eigen tempo bepalen. Er kwam weer een klim aan over een schrotterpad wat richting het Moserdal ging. Mooie vergezichten over de Weidachsee en schone natuur, dat is wat mij bij blijft. Geweldig. Inmiddels heb ik er zo’n 2.15 uur opzitten en kom in bekend terrein, Seefeld is inzicht, boven langs Giesenbach en langs het riviertje Drahnbach. Zou deze marathon dan toch korter zijn of ..... We worden richting het startveld gestuurd en nee, het is niet waar. Die Kl...n klim moet nog een keer genomen worden. Oke ik stel mij er op in en het is bekend, deze is haalbaar. Na 3 km komt er weer een afdaling en dan zal ik wel richting de kortste weg naar het ZIEL gaan. Niets is minder waar, inplaats van rechtsaf moesten we links af, om vervolgens door te klimmen naar Saafelder Jochbahn op 2220 Hm over een afstand van 2.4 km, een ware hel richting de skipiste. Bovenaan gekomen krijg je te horen dat het alleen nog maar naar beneden toe is. Een geweldig gevoel, totdat ik boven aan de skipiste sta. Wat een gat, om in te verdrinken maar het moet. Via een schrotterpad, grasvelden en richting de hekken ben ik in 4.45 minuten beneden en ga ik daarna over de ZIEL. 1355hm, 3.14.25 uur en 45 km dat was mijn tijd.

Ik breng snel mijn mountainbike naar de bus want The PINK Lady moet nog binnen komen. Terug gekomen bij de ZIEL is de eerste Marathon rijder (2 rdn) binnen op 3.28 uur. Ik wilden eerst The PINK Lady opvangen bij de klim bij de start om haar deze leidends weg nog eens te besparen. Nee, ze moet het zelf maar bepalen, dacht ik. De ervaring is dat zei zo’n 2.5 km per uur minder snel is dat mij, dus moet het ongeveer een uur duren dat zei binnen zal komen. Ik kijk nerveus de skipiste op of ik iets PINK’s zie. Nee, wel mountainbikers die het pad niet volgen, maar gewoon echt via de piste naar beneden komen donderen. Zo hard gaat dat. Ik neem mijn petje af. Na zo’n 50 minuutjes komt er iets bekends naar beneden. De rijsteil, de snelheid en de kleur doen mijn hart sneller kloppen. Zou het The PINK Lady zijn. Ik word emotioneel en voel een klein traantje. Ja ook ik ben een mens. Op de helft van de skipiste weet ik het zeker het "IS" The PINK Lady. Gauw naar beneden, het foto toestel gereed en opwachten. Daar komt ze over de ZIEL en maak snel een foto. Ik zie dat ze het zwaar heeft gehad. Haar eerste reactie is dan ook G#$%*& wat is deze laatste klim zwaar. Ze kijkt me aan, ze lacht naar me en zegt " YES, IK HEB HET GEHAALD".

Trots als een pauw neem ik haar fiets over en spreek haar een lief woordje toe. Ze komt langzaam bij en vraagt naar haar tijd. 4.10.15 uur heb je er over gedaan. We blijven nog even kijken en zien nog een aantal vrouwen binnen komen. Zou het dan deze keer wel prijs zijn. Zou The PINK Lady nu wel in de prijzen vallen. We vragen of de klasse ALTE FRAUE al bekant is gewurden. Nein noch nicht, is het antwoordt. Voor alle zekerheid blijven we bij de prijsuitreiking en daar wordt de ALTE FRAUE aangekondigd, wel met het excuus für das ALTE, abe das ist nur so, zegt de organisator. De eerste is jawel FRANCISCA HESTERMAN aus die NIEDERLANDE en ik The GIANT Men ga helemaal uit mijn dak. Niederlande – Zwede war eine marathon aber diese auch, Niederland hast wieder gewonne. Met gebroken duits gaf The PINK Lady haar verhaal over deze marathon en vertelde dat zei speciaal hiernaar toe was gekomen. Ook Oostenrijkers kan je in de maling nemen, want hij geloofde het echt. Een dikke envelop met genoeg geld daarin was voor haar, dat maakte alles weer goed.

Kortom, het was een mooie marathon, het inschrijven kan, als je de Duitse marathons gewend ben, beter. Er zijn op de 45 km 3 bevoorrading posten met van alles. De bewegwijzering was super. Er zaten SUPER afdalingen in en met 220 inschrijving zijn zij zeer tevreden. Dus, absoluut een aanrader voor als je daar in de buurt op vakantie bent.

Dinsdag 29 Juni.

We gisteren wezen wandelen, dus vandaag willen we afsluiten met een niet al te lange toer en niet te veel hoogte meters. We hadden er nog 1 over, "Von Bichlbach um den Thaneller" 27.4 km en 600 Hm. Een echte afsluiter, toch? We laden de mountainbike’s in de bus en rijden naar het plaatsje Bichlbach, zo’n 6 km verder op. Nu denken jullie 6 km en dan met de auto. Ja. Inderdaad omdat we weten dat er in dat stuk nog een paar pittige klims zitten en daar niet zoveel zin in hebben. Dus de auto geparkeerd, mountainbike’s uitgeladen en mountainbiken. Nou, het hoogteprofiel gaf aan dat er gelijk een klim was, maar dat deze tegen viel dat hadden we niet gedacht, of zouden de benen na 12 dagen dan toch beginnen tegen gas te geven. We moeten ons echt over de Lahner Alpe richting Berwang heen slepen. De 6 Km en 260 Hm doen zeer. We komen in het dorpje uit en moeten wederom klimmen maar krijgen daarna een korte afdaling richting de liftstation en de "Kaminstube Thanellerkar". Vervolgens moet er weer wat metertjes geklommen worden, echter gaat het nu wat beter. Via een schrotterpad komen we richting Rinnen om vervolgens via een voetpad af tedalen, waarvan het laatste stuk over een trap naar beneden gaat, gelijk weer omhoog, links weer naar beneden richting de Rottech Stausee. Staat daar een bord met 14% afdaling, geweldig toch. Ja mis, vele bochten en losse stenen maken het onmogelijk om er zeer snel naar beneden te gaan. Uiteindelijk was de beloning een ontzetten mooi uitzicht over de Stausee, schitterend. Vandaar uit zijn we richting Rieden gereden om vervolgens uit te komen bij de Klausenwaldhutte. Een zeer mooie bosrijke omgeving met vele mogelijkheden om verschillende paden te pakken. Klimmen, dalen, singel tracks en een super snelle afdaling van 1100 meter naar 907 meter over 2.4 km.Dat was kikken. Onderaan zijn we richting het plaatsje Heiterwang gereden om vervolgens weer in Bichlbach uit te komen. De benen wilde niet meer en hadden het gevoel dat het zelfs bergaf moeilijker ging. De snelheidsteller gaf in het begin nog 24 km aan, maar hoe langer het duurden, hoe langzamer de snelheid naar beneden ging. Op de hotelkamer gauw de uitdraai op de laptop zetten en ja hoor, daar kwam het verlossende antwoord. De laatste 4.5 km was niet berg af, maar berg op. Het leek echt ofdat we naar beneden moesten, maar dat was dus gezichts bedrog. Gelukkig, het lag dus niet aan de benen. Uiteindelijk was het wederom een mooie tocht over 30 km met zo’n 600 Hm, die we in 2 uurtjes hebben gereden. Morgen houden we het rustig, de temperatuur zal over de 25 graden worden dus dat wordt even lekker zonnen bij een of ander meertje. Ik heb The PINK Lady aangeraden om alleen de been en arm stukken aan te trekken om het kleur verschil zo klein mogelijk te houden. Na 2 weken zie je toch dat je mountainbike kleding heb gedragen.

Kortom het een zeer goede vakantie geweest en voor diegene die eens wat anders wil of gewoon eens goed wil trainen is de Zugspitze-Arena een absolute aanrader. Er zijn vele mogelijkheden om een toer te rijden. Vele hoogte meters kan er gemaakt worden. Het hotel waar wij zaten is absoluut een aanrader, kijk op www.hotel-schoenruh.com of kijk in de folder van mountain BIKE holidays. De toertochten die er zijn, zijn niet altijd duidelijk aangegeven. Wij denken dat ze in een overgangs fase zitten voor wat betreft de bewegwijzering. Maar met een kaart van van KOMPASS nr 25 kom je absoluut de Zugspitse arena door. Ook kan de kaart van freytag&berndt nr WKD4 goede uitkomst bieden als je evt via Garmisch-Partenkirchen een toer wild rijden. Hoeveel toeren er zijn weten we niet maar al zou je er 2 maanden gaan mountainbike, dan nog hep je niet alles gehad. Wat betreft e.v.t. onderhoud of reparatie’s aan de mountainbike moet je naar Garmisch gaat, een half uurtje van Ehrwald. Daar zit de de mountainbikeshop Brano, net iets voorbij de Porsche dealer. Brano is Cannondale en Scott dealer en heeft een zeer uitgebreiden werkplaats/shop. Een soort RIJWIELPALEIS BILTHOVEN maar dan in Garmisch. Toch handig om te weten. Ja en verder. Het geen wat stuk is gegaan aan de GIANT of CANNONDALE is gelukkig mee gevallen. Alleen 7 spaken van de Crossmax velgen. En dat is een probleem waar ook de eigenaar van Brano op de hoogte is, want hij is niet te spreken over de Crossmax velgen en heeft dit probleem doorgegeven aan de importeur aldaar. Dus neem reserve spaken mee als je buiten Nederland gaat rijden tijdens een langere periode. Altijd handig. Verder zullen wij absoluut terug gaar naar Ehrwald en zeker naar het zelfde hotel. Het was mooie en geweldig vakantie.

Groeten van The PINK Lady en The GIANT Men.

p.s. Hennie en Irma Roepert, bedankt voor deze tip. Het is een absoluut top hotel.